Met weeën over de rommelmarkt

Ik douchte en nam twee paracetamols om zo de voorweeën te laten afnemen. Ik voelde nog een pijnscheut bij het afdrogen en loog tegen mijzelf dat dat de afsluitende voorwee zou zijn … Daarna ging ik met mijn moeder naar de rommelmarkt en leidde mijzelf zo af. Soms bij een kleedje ademde ik flink wat pijn weg, maar toen ik bekenden tegen kwam, kon ik gewoon nog lachend vertellen dat ik mijzelf fit voelde en van mijn verlof genoot. Ik loog hen even hard voor als mijzelf op die ochtend. Na nog een taartje gingen we naar huis, toen mijn moeder rechtdoor naar huis fietste en ik rechtsaf sloeg voelde ik de pijn opeens veel meer, flink doortrappen maar.

Toch maar de weeëntimer aan

Thuis maakte ik de net-gekochte babyschoentjes nog schoon, maar moest ik al wel vaak de keukentafel hard vast houden: “Jemig wat kan ik dit keer slecht tegen voorweeën zeg!” dacht ik nog. Mijn man kwam bijna thuis van de kinderkermis waar hij met ons zoontje van drie was. Ik appte dat ik toch even naar zolder ging, en of hij alleen met de kleine wilde lunchen en hem naar bed kon doen. Ondertussen toch de weeëntimer aangezet op aanraden van ChatGPT, al begreep ik amper wat ik las.

Met tegenzin mijn verloskundige bellen

Dan maar de verloskundige bellen, al vond ik het sneu dat zij op Koningsdag moest langs komen voor iemand die zich aanstelt met voorweeën: “Ik heb misschien weeën … Oh fijn dat je komt, maar ik bel je wel af als ze weg gaan hoor”. Een lichte realisatie kwam er, maar ik zat vooral nog in de ontkenningsfase. Mijn man was veel sneller, toen hij naar boven kwam en ik hem bij een wee hard in zijn arm kneep, wist hij het zeker: dit is de bevalling. Toen de verloskundige aan kwam, liep hij naar haar toe om te zeggen dat wél begonnen was en zo nam ze gelijk haar spullen mee.

Lees ook: Wanneer bel je de verloskundige?

Dit was écht de bevalling

Met zijn drieën ademden we weeën weg en begon het mij te dagen dat dit wel de bevalling was: nu, op Koningsdag, gewoon overdag en op de uitgerekende datum: het bleef onwerkelijk. Bij de eerste en enige check op ontsluiting had ik 6 cm en braken gelijk mijn vliezen. Mijn man zetten gelijk het bevalbad aan. Het water zat eerst maar tot aan mijn bovenbenen, maar dat was al heerlijk. De weeën werden steeds heftiger en alleen met flink ademen kon ik er door heen komen. Ik had gelezen, vast op sociale media, dat je moet inademen alsof je bloemen ruikt en uitademen alsof je een kaars uitblaast: dat werkte!

Degene die bevallen heeft uitgevonden is een eikel

Ook had ik mij deze keer voorgenomen om me totaal niet groot te houden en alles zou zeggen wat ik dacht, hoe stom ook. Zo was ik bang dat ik nou net die vrouw was waarbij de tweede bevalling lastiger zou gaan dan de eerste, heb ik degene die bevallen heeft uitgevonden een eikel genoemd (moet een man zijn toch?) en wilde ik bijna mijn man bijten.

En toen waren daar opeens de persweeën

Opeens was er geen tijd meer voor allerlei gedachten, want al een uur na de komst van de verloskundige, waren daar opeens de persweeën al! Ik schrok er zelf enorm van en heb zo de eerste perswee niet goed gebruikt. Gelukkig kon de verloskundige en mijn man mij helpen met de juiste gedachten en mijn lichaam nam het sowieso het over. Ik kon de tweede perswee goed benutten, hij leek er al bijna uit te komen! Doodeng, maar geen tijd om na te denken, want er kwam nog een perswee en … hij was er opeens!

‘Huh, mijn baby?!’

Daar lag mijn baby te chillen in het bevalbad, met zijn armen wijd en onder water, als de cd hoes van Nirvana! Ik was verbaasd: ‘huh mijn baby??!’ door alle spanning was ik bijna vergeten dat we het daarom allemaal om deden. Ook een zoon, die nu al zijn moeder blij maakt en wat is hij dan toch klein zo pasgeboren baby. Na heerlijke knuffels, een soepele placenta geboorte, wat checks en rustig bijkomen, werd mijn oudste zoon wakker. Als een scene uit een kinderboek kwam hij met pappa naar boven om zijn broertje te ontmoeten en zijn moeder een stukje appel te geven die de kraamhulp had gesneden.

De meest Nederlandse bevalling ooit

Ja het was zeker een bevalling, genoeg pijn gehad, maar het was wel een droombevalling! En ergens was het denk ik ook de meest Nederlandse bevalling die je kan krijgen: op Koningsdag, met weeën op de rommelmarkt lopen, appeltaartje gegeten, op de fietsen naar huis en thuis bevallen.

Lees ook: Koninklijke namen voor jouw prins(es)

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.