Bloedverlies en dreigende vroeggeboorte

Met 30 weken zwangerschap werd ik wakker met bloedverlies. We moesten meteen naar het ziekenhuis komen. Eenmaal daar bleek er sprake te zijn van een dreigende vroeggeboorte. Gelukkig deed ons zoontje het goed en bleef dat ook zo.

Omdat het Sophia Kinderziekenhuis vol was, werd ik overgeplaatst naar het UZA in Antwerpen. Daar bleef ik bloedingen houden. Het was ontzettend eng. Op zulke momenten weet je het gewoon even niet meer. Steeds spookte dezelfde vraag door mijn hoofd: wat als …? Wat er precies aan de hand was, bleef onduidelijk. Na twee dagen leek de situatie iets rustiger. Er werd zelfs gesproken over naar huis gaan, als alles goed bleef gaan. Wel onder strenge controle.

» Lees ook

Vroeggeboorte herkennen? Dit zijn de signalen

Op tweede kerstdag ging het mis

Maar een dag later, op tweede kerstdag, bleven de rugweeën aanhouden en werden ze steeds heftiger. Die ochtend had ik twee centimeter ontsluiting. Na een hele dag pijn zat ik ’s avonds pas op vier centimeter. Uiteindelijk koos ik voor een ruggenprik. Toen nam het bloedverlies toe en werd besloten dat we naar de operatiekamer moesten. Ons zoontje werd met een keizersnede geboren, bij een zwangerschapsduur van 30 weken en 6 dagen. En daar was hij dan; wat een bijzonder en mooi moment, met 44 cm en 1750 gram werd hij geboren. Toen hoorden we ook waar het bloeden vandaan kwam: mijn placenta was aan het loslaten. Maar hij was er! Hij huilde eventjes en alles in mij zei: dit komt goed.

Ons zoontje. Intens gelukkig waren we, maar tegelijkertijd zo ontzettend bang. Het drong allemaal niet goed tot me door, mede door de pijnstillers.

Acht lange weken in het ziekenhuis

In het UZA verbleef ons zoontje drie weken. Daarna werd hij overgeplaatst naar het ziekenhuis in Bergen op Zoom, waar hij nog eens vijf weken bleef. Het waren lange, intense weken. Gelukkig deed ons zoontje het ontzettend goed. Op 13 februari mochten we eindelijk naar huis. Wel met een sonde en een operatie voor zijn liesbreuken in het vooruitzicht.

Op 19 maart werd hij hieraan geopereerd in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. We bleven nog een nacht ter observatie.

Inmiddels zijn we een een stuk verder en zijn alle artsen tevreden over zijn ontwikkeling. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor. Maar voor ons als ouders heeft alles wat er is gebeurd nog tijd nodig. Want het is niet niks geweest.

Ik dacht steeds: ik kan dit wel

Standje overleven

In het UZA ging alles zo snel dat we eigenlijk alleen maar in de overlevingsstand stonden. Toen we eenmaal in Bergen op Zoom waren, kregen we twee ontzettend fijne pedagogisch medewerkers toegewezen. Niets was verplicht, maar het voelde goed om bij hen ons verhaal kwijt te kunnen. Vooral tijdens al die dagen op dat kleine ziekenhuiskamertje.

Deze vlaggenlijn bestaat uit mijlpalen die Anouks zoontje had behaald in het ziekenhuis.

Zij gaven toen al aan dat wat we hadden meegemaakt niet niks was. Ze verwezen me door voor hulp, maar ik dacht steeds: ik kan dit wel. Ik doe dit zelf. Ook toen we eenmaal thuis waren, bleef ik zo denken. Ons zoontje deed het goed, dus waarom zou ik klagen? In het ziekenhuis hadden we andere verhalen gehoord en gezien. Verhalen van ouders bij wie het allemaal veel minder goed ging. Mijn ouders hebben dit ook met mij meegemaakt, want ik kwam ook veel te vroeg. Daar haalde ik de kracht uit; met mij is het ook goed gekomen. Mijn partner en ik hebben veel aan elkaar gehad; we deden dit samen en doen dat nog steeds.

Ik mag niet klagen

Ik hield mezelf steeds voor dat wij niet mochten klagen. We hadden ons zoontje thuis en het ging goed met hem. Daar moest ik dankbaar voor zijn. Maar ondertussen bleef alles wat er was gebeurd iedere dag door mijn hoofd spoken. De bloedingen beleef ik soms opnieuw. Soms herbeleef ik de bloedingen nog. Dan denk ik ineens weer te voelen dat het bloed stroomt. Natuurlijk weet ik dat dit niet echt gebeurt, maar het gevoel is er wel.

Geuren en geluiden triggeren

Ook bepaalde geuren brengen me meteen terug naar die periode. De geur van ontsmettingsmiddel bijvoorbeeld. Of bepaalde piepjes en deuntjes. Ineens ben ik in gedachten weer terug op de NICU, de afdeling waar ons zoontje na zijn geboorte lag. Dat werd uiteindelijk het moment waarop ik besefte dat ik hulp nodig had. Na negen maanden had ik nog steeds zoveel last van wat er was gebeurd. Ik dacht: dit kan zo niet langer.

Na negen maanden durfde ik eindelijk hulp te zoeken

Ik stuurde mijn huisarts een bericht voor een doorverwijzing en nam contact op met het ziekenhuis. In januari start ik een traject bij een psycholoog die gespecialiseerd is in vroeggeboorte en couveusenazorg. Ik moet dus nog even wachten voordat ik echt kan beginnen. Maar ik heb aan de bel getrokken. En dat voelt ontzettend fijn. Het heeft negen maanden geduurd voordat ik die drempel over durfde. Negen maanden waarin ik mezelf bleef vertellen dat ik sterk moest zijn, omdat ons zoontje het goed deed.

Nu besef ik dat ook mijn verdriet en angsten er mogen zijn. Dat ons zoontje het goed doet, betekent niet dat alles wat we hebben meegemaakt ineens minder heftig is. Hulp zoeken is niet gek of stom. Soms ben je zo lang sterk geweest dat het je uiteindelijk opbreekt.

Ook als je kind het goed doet, mag jouw verdriet er zijn

Aan andere ouders wil ik dit kwijt

Ik hoop dat ik door de hulp die ik ga krijgen alles een plekje kan geven. Ook voor ons zoontje. Zodat we hem later kunnen vertellen wat er allemaal is gebeurd, gelukkig met een goede afloop. Maar ik hoop vooral dat andere moeders eerder aan de bel durven te trekken dan ik. Dat ze weten dat ze niet alleen zijn en dat hun gevoelens er mogen zijn. Ook als hun kind het goed doet. Ook als andere ouders misschien nog zwaardere dingen hebben meegemaakt.

Daarnaast hoop ik dat er meer aandacht komt voor de nazorg van ouders na een vroeggeboorte. Want die hulp is nu nog erg beperkt en de wachttijden zijn lang. Terwijl je juist na zo’n heftige periode iemand nodig kunt hebben die je helpt om alles te verwerken.

Aan alle ouders die iets soortgelijks meemaken: je bent niet alleen. Hoe zwaar de weg ook is, je hoeft het niet allemaal zelf te dragen. Je mag hulp vragen. Ook jouw verdriet en angst verdienen aandacht.