‘Dit is foute boel’

Eenmaal thuis pakte ik haar om 1 uur ’s nachts uit haar bedje en voelde dat ze warm was. Koorts! Spanning op haar kaken én koorts. Ik zei direct tegen mijn man Simon: “Ik ga nu de huisartsenpost bellen. Dit is foute boel en kan wel eens hersenvliesontsteking zijn.”

Onze oudste dochter lag lekker te slapen en ik had een keizersnede gehad. Maar ja, ik gaf borstvoeding, dus ik moest wel mee met de baby. Al mocht ik eigenlijk nog niet tillen en was ik de deur nog niet uit geweest na haar geboorte. We besloten die nacht niemand te bellen om met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. Simon bleef thuis bij onze andere dochter. We hadden geen idee wat ons te wachten stond.

Drie mogelijke oorzaken

Na verschillende onderzoeken en met inmiddels meerdere artsen op de spoedpost, werd besloten een ruggenprik te doen. Wat een naar gezicht en wat een gegil van je kleine baby … Vreselijk! De uitslagen lieten op zich wachten, maar het konden drie ernstige dingen zijn: hersenvliesontsteking vanuit een virus, vanuit een bacterie of het herpesvirus. Wachten op de uitslagen kon niet en de behandeling werd direct gestart voor alles. Dat ik in mijn eentje met Liselotte naar het ziekenhuis ben gegaan, zo kort na mijn keizersnede was het slechtste besluit wat we konden maken achteraf. Ik lag op het ziekenhuisbed met haar, maar het ging fysiek niet zo lekker met mij. Ik kon dat eigenlijk nog helemaal niet op dat moment …

Borstvoeding

Ik heb haar borstvoeding kunnen blijven geven, al wilde het ziekenhuis dat liever niet. Ik was vastbesloten dat zeker nu ons meisje de antistoffen nodig had. Uiteindelijk bleek het een hersenvliesontsteking te zijn vanuit een virus, de minst erge variant van de drie gelukkig. De dagen in het ziekenhuis verliepen op zich rustig. Liselotte sliep veel en ik probeerde haar zo veel mogelijk zelf te verzorgen. Met alle slangetjes en infusen was dat soms best een uitdaging, maar gelukkig ging het goed. De artsen kwamen regelmatig bij haar kijken en hielden haar nauwlettend in de gaten.

Veel zorgen

Simon kwam af en toe langs. Hij had het erg moeilijk met de situatie en maakte zich veel zorgen. Zelf zat ik er middenin en was ik vooral bezig met Liselotte en haar verzorging. Voor hem voelde dat anders: hij stond meer aan de zijlijn en zag vooral hoe spannend en onzeker de situatie was. Na vijf dagen mochten we weer naar huis met haar.

Opnieuw koorts

We waren een week thuis toen ze weer koorts kreeg en projectiel braakte. Uiteraard weer buiten de kantoortijden van de huisarts. We gingen langs de huisartsenpost en die arts wilde ons gewoon weer naar huis sturen. Ik zei: “Nou, ik heb toch graag dat u contact legt met de kinderarts. Die heeft ons met klem verzocht direct contact op te nemen als er weer koorts ontstaat.” Toen de arts de kinderarts belde, lagen we binnen een paar minuten weer op de spoed met een batterij aan artsen eromheen. Ze waren bang voor hartfalen. Die avond liet het hartfilmpje inderdaad afwijkingen zien. De artsen vertelden dat dit mogelijk samenhing met de hersenvliesontsteking. Naast allerlei scans en echo’s heeft ze daar geen behandeling voor gehad, na een paar dagen mochten we weer naar huis en bij ontslag was alles goed. Haar lijfje had gewoon veel te verduren en moest hard werken.

Inmiddels is Liselotte 3 jaar en gaat het supergoed gelukkig. Eind goed, al goed!

» Lees ook

Hib-ziekten / Hersenvliesontsteking bij baby's

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.