Van zwangerschapsbootcamp naar babybootcamp

Om tijdens en na mijn zwangerschap nog enigszins in beweging te blijven, begon ik enthousiast aan een zwangerschapsbootcamp. Een training waarbij je in het begin nog moeiteloos twintig squats doet. Tegen het einde ben je met je grote buik al blij als je er nog ééntje uit weet te persen. En als je buik eenmaal weer plat is (nou ja, relatief dan), denk je dat je die twintig squats zo weer oppakt. Helaas. Je conditie heeft toch een flinke knauw gekregen. En ondertussen sta je daar natuurlijk tussen de lotgenoten die luidkeels kwebbelen over hun zwangerschapskwaaltjes terwijl de trainster roept: “Bekkenbodemspieren goed aanspannen!”.

Sporten zonder oppas

Nu de baby er is, besef ik hoe heerlijk het was dat ik gewoon kon gaan sporten zonder eerst de agenda’s van mezelf, mijn partner én bij een beetje pech de complete schoonfamilie te moeten raadplegen. Maar gelukkig bestaat er voor dat probleem een oplossing: de babybootcamp. Oftewel, sporten mét je baby. Geen oppas nodig, alleen maar een beetje creativiteit en de acceptatie dat je baby misschien halverwege besluit dat zij er he-le-maal klaar mee is.

Klaar voor de babybootcamp

Dus daar stond ik, in sportlegging en met baby op de arm, klaar om mezelf weer in vorm te squatten. Zes andere duo’s (mama en baby) stonden naast me klaar. De trainster roept ons bijeen voor de warming-up en in enkele minuten voel ik de warmte goed, maar niet die van de warming-up. Nee, de warmte van een poepluier. Zo haak ik vervolgens pas weer aan als de training op z’n hoogtepunt is.

Van baby naar kettlebell

Ik sluit aan bij de zes andere moeders met hun vijf baby’s. Baby zes wil al de hele training niet wakker worden. De trainster biedt een oplossing: “Gebruik anders een kettlebell.” En zo wordt er tussen de huilende, slapende en rondkruipende baby’s ook nog een stuk ijzer liefdevol gewiegd.

Squats, bruggetjes en push-ups

Alle bekende oefeningen passeren de revue: squats incl. chillende baby in de draagdoek, bruggetjes en push-ups. Met een chillende baby op de mat. Kortom, de baby rust lekker uit en ik train. Of nou ja, ‘train’… Het is eerder een circusact. Sommige baby’s lachen, anderen huilen, weer anderen besluiten dat dit hét moment is om hun mobiliteit te testen en kruipen enthousiast richting de kettlebell.

En toen begon er één te huilen…

Na drie kwartier zitten we allemaal onder de moedermelk. Want ja, als je jezelf en je baby tijdens het sporten alle kanten op beweegt, is het schijnbaar onmogelijk om dat volledig binnenboord te houden. En dan gebeurt het onvermijdelijke: één baby zet het op een krijsen. Wat volgt is een domino-effect van huilende baby’s en moeders die acuut in de automatische ‘stop-er-wat-in’-stand schieten. In kleermakerszit zitten we op een rijtje, sport-bh omhoog, massaal borstvoeding te geven.

Heb ik eigenlijk wel gesport?

Met al die onderbrekingen vraag ik me vervolgens thuis af of ik nou echt heb gesport. De baby wel: die slaapt weer als een roos. Maar een paar dagen later, terwijl ik met een jengelende baby op mijn arm in squatbeweging de was uit de machine trek, besef ik: jawel, ik heb zeker gesport. Volgende keer toch maar een extra luiercheck vóór de warming-up …

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.