Millenialmoeder Liz: 'Niemand vertelde dat ik bij babyzwemmen liedjes moest kennen'
Het frisse water langs mijn lichaam, lange halen. Ik hou van zwemmen. Al van jongs af aan ben ik een waterrat en zodra ik wist dat ik zwanger was, keek ik volop uit naar het moment waarop ik met onze baby kon gaan babyzwemmen. Een zoektocht op internet leerde me dat het vanaf drie maanden kan na de eerste vaccinaties. Zodra de prikjes gezet waren, kon ik dan ook niet wachten om samen een plons(je) te nemen.
Moet ik wel alleen gaan?
Maar op de ochtend van de eerste babyzwemles sloeg de twijfel toe. Manlief kon niet mee: vergadering. En alleen? Ik zag het al voor me: huilende natte baby, ondertussen zelf ook doorweekt, handdoeken overal, luiers, een minuscuul kleedhokje waarvan de deuren altijd nĂ©t niet goed sluiten … Gedoe alom. “Kan die vergadering niet verplaatst worden?” probeerde ik voorzichtig. âNee, maar ik kan volgende week wel?â was zijn reactie. Dat klonk aantrekkelijk, maar toen ik in mijn eigen agenda keek, moest ik met enige schaamte toegeven dat mijn hele maand verder vol zat met werkafspraken. Dan toch maar vandaag. Alleen.
De voorbereiding
Met een licht gevoel van paniek plaatste ik de baby in de auto, maakte een pitstop bij de winkel voor een XL-verpakking zwemluiers (want je zal net zien dat de baby in het water poept), en reed richting het zwembad. Daar eenmaal aangekomen volgde ik een andere moeder met baby. Die weet vast waar we heen moeten. We kwamen uit in het babyzwemhoofdkwartier: een grote kleedkamer met aankleedkussens, een luieremmer en een plek om buggies te stallen. Nooit eerder opgevallen, maar slim doordacht.
Klaar om te zwemmen ⊠soort van
De baby was echter minder onder de indruk en begon direct te jammeren. Tja, het was eigenlijk slaaptijd. Snel, speen erin. Shirt over het hoofd (paniek), romper uit (huilen), zwemluier aan (pure verontwaardiging). En dan de hamvraag: doe ik haar ook dat schattige neonkleurige badpakje met strik aan dat ik de week ervoor direct verliefd uit de schappen van de winkel had geplukt? Of is dat overdreven? Ik keek onopvallend om me heen, maar de andere moeders waren nog druk bezig en gaven geen duidelijke richtlijnen. Ach, ik had het ding niet voor niets gekocht. Aan dat badpak! Dat vervolgens natuurlijk veel te groot bleek.
Oei, in bikini
Eenmaal in het zwembad zat er al een keurige rij moeders in het water met hun babyâs op schoot. Ze zagen eruit alsof ze dit al hun hele leven deden. Mijn baby keek haar ogen uit en genoot zichtbaar van het warme water, terwijl ik me plotseling akelig bewust werd van mijn post-zwangerschapslichaam in bikini. Het ongemak begon. De juf sprong met onwaarschijnlijk veel enthousiasme het water in en riep: “Kom naar het diepe!”
Kinderliedjes die ik niet (meer) ken
Vanaf dat moment ging de grabbelton aan kinderliedjes open. Enkele teksten herinnerde ik me van ver vroeger, maar het meest was me onbekend. De moeders om me heen zongen de liedjes echter luidkeels en moeiteloos mee. “Jan Huigen in de ton!” (Wat is huigen?!), “In de maneschijn”, en daar was-ie dan: de Kikkertjessong. Blijkbaar hoorde bij elk liedje een bijbehorend baby-dansje in het water. Op de rug, op de buik, baby omhoog, baby omlaag. De andere moeders bewogen synchroon op de muziek. Ik deed onhandig mee, en mompelde soms wat van de tekst mee terwijl ik besefte dat ik mezelf hiervoor te serieus neem. Ongemak groeide.
Socializen mislukt
Ondertussen kletsten de moeders erop los. “Oh, hoe gaat het nu bij de nieuwe opvang?” “Wat een schatje is het toch!” “Hoe oud is ze nu?” Het was Ă©Ă©n grote sociale waterval. Ik probeerde een gesprek aan te knopen met de enige vader in de groep, die zich net zo ongemakkelijk voelde als ik. “Jij woont toch bij ons om de hoek?” vroeg ik. Zijn blik verraadde dat hij geen idee had wie ik was en het maar raar vond dat ik hem blijkbaar wĂ©l kende. Nog meer ongemak.
Gelukkig was daar de baby, die oogcontact maakte met de baby van een iets te blonde moeder in tijgerbikini. “Ohhh kijk, ze vinden elkaar leuk!” riep tijgerbikini-vrouw. Opgelucht haakte ik hierop in. Ja, onze baby’s konden tenminste wel socializen. Een klein half uurtje later was de les voorbij. Mijn babyâs ogen vielen dicht. “Ja, bij de eerste keer heeft mijn zoontje vijf uur geslapen!” klonk het ergens in de groep. Nou, dat zou deze hele toestand in elk geval de moeite waard maken. Snel kleedde ik de baby aan, veegde mezelf hier en daar droog en sprong in de auto. Nou. Dat was dat. De baby vond het heerlijk. En ik? Ik kan niet wachten tot ze alleen kan zwemmen.
Ook je verhaal delen?
Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 ĂĄ 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.
