Anne vocht tegen endometriose en baarmoederhalskanker: ‘Nooit gedacht dat ik mama zou worden’ (het vervolg)

Anne vocht tegen endometriose en baarmoederhalskanker: ‘Nooit gedacht dat ik mama zou worden’ (het vervolg)
Geschreven door Anne

In mijn vorige blog kon je lezen dat ik tegen alle verwachtingen in zwanger raakte. Een prachtig wonder. Maar wat komt er veel op je af als je weet dat je zwanger bent. Zowel lichamelijk als geestelijk veranderen er heel veel dingen en er moet natuurlijk van alles geregeld worden. Laten we beginnen bij het begin.

Ik bel de verloskundige met de boodschap dat ik zwanger ben. Het voelt nog heel onwerkelijk om dit zo uit te spreken, maar bij het uitspreken maakt mijn hart een sprongetje. Ze feliciteert mij van harte en maakt een afspraak om een echo te maken en de eerste controles uit te voeren. Aangezien ik natuurlijk een behoorlijke medische geschiedenis heb, willen ze mij extra gaan monitoren. Dat geeft een veilig gevoel.

'Zou het wel echt zo zijn?'

Die week nog kunnen we langskomen. Met een berg zenuwen gaan we er naartoe. Is het wel echt zo? Zit het wel goed? Ben ik echt zo lang zwanger als de test zegt? Zouden het er misschien meer dan één kunnen zijn? Kunnen we al iets zien op de echo? Ik krijg spontaan hoofdpijn van al die vragen.

Eindelijk is het dan zover! Ik mag gaan liggen en mijn buik ontbloten. De verloskundige gaat eerst kijken of ze via de buik een echo kan maken om iets te zien, zo niet dan vaginaal. Maar ze ziet niets. Zowel via de buik als vaginaal niet. Ze ziet wel dat er veranderingen zijn en ze heeft urine nagekeken. Daar komt ook duidelijk een zwangerschap uit, maar op beeld is niets duidelijks te zien.

'Ik ben toch zwanger?'

Ze geeft aan dat ik bloed moet laten prikken om te kijken of het HCG-hormoon wel voldoende gestegen is, tegenover het aantal weken dat ik zwanger ben. Ze geeft aan dat het ook nog tot een miskraam kan komen de komende dagen. Ik snap er niets meer van, ik ben toch zwanger? Ik voel het!

Ik voel aan alles dat het wel goed zit en ga ook zeker niet rekenen op een miskraam. Ik wil positief blijven. Ik ben zwanger punt! De volgende ochtend laat ik bloed afnemen. In de loop van de dag gaat de verloskundige mij bellen met de uitslag. Ik wacht geduldig. Maar het telefoontje blijft uit en ik zeg tegen mezelf dat het vast vertraagd is en ze morgen wel belt.

'Hier hoor ik helemaal niet te zijn'

Tijdens het eten word ik rond 19.00 uur gebeld door een onbekend nummer en ik neem op. Het is de verloskundige. Ze vraagt of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis kan komen, omdat ze bang zijn dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat. Pardon? Dit kan echt niet waar zijn?!

Veel zeg ik niet onderweg naar het ziekenhuis. We lopen naar de afdeling verloskunde en dat voelt heel gek. Hier hoor ik toch helemaal niet te zijn? We moeten plaatsnemen in een spoedkamer en een verpleegkundige legt uit dat ze een echo willen maken. En dat als ze dan niets kunnen vinden er eventueel een operatie aan te pas moet komen. Ik weet me geen houding meer te geven en ga opgekruld op het bed liggen.

'Wat een opluchting!'

Er heerst een doodse stilte. Eindelijk komt de gynaecoloog binnen en ik mag meteen klaar liggen voor de echo. Het duurt nog geen twee seconden of er komt een zwart rondje in beeld. Ze zegt meteen "Nou, hier is geen twijfel over mogelijk. Je bent hartstikke zwanger hoor!" De tranen vloeien rijkelijk, wat een opluchting!

Het genieten kan beginnen, dacht ik. We weten inmiddels dat ik zwanger ben van een meisje en haar naam weten we ook al: Manoa. Net na de 20 wekenecho word ik opgenomen met galstenen, dit schijnt vaker voor te komen bij zwangeren vrouwen. Na een paar dagen ziekenhuis mag ik gelukkig thuis aansterken.

Anne met Mona in haar buik

En toen ging het mis ...

Nog amper twee weken later word ik op een nacht wakker met buikkrampen. Het voelt een beetje alsof ik ongesteld moet worden. Het kunnen natuurlijk heel goed mijn banden zijn. Ik probeer er geen aandacht aan te geven en wil weer verder slapen. Dit lukt helaas niet. Ik ben onrustig en ik heb inmiddels ook pijn in mijn onderrug. Ik ga naar de wc en zie dat ik veel slijm verlies. Hmm, dat is gek. Misschien een blaasontsteking?

Ik heb geen idee, het kan zoveel zijn. Uiteindelijk besluit ik een paracetamol in te nemen en val na een poosje boven in bed weer in slaap. Als mijn vriend naar zijn werk vertrekt, word ik wakker en de pijn is er nog steeds. Mijn hele buik trekt samen.

Dreigende vroeggeboorte

Ik bel mijn moeder en ze komt er direct mijn kant op. In de tussentijd bel ik de verloskundige voor advies en ook zij komt er meteen aan. Samen stormen ze naar boven en de verloskundige doet direct een inwendig onderzoek. Ze kijk mij met grote ogen aan en zegt dat mijn baarmoedermond verkort is en dat dit kan betekenen dat mijn lichaam zich voorbereidt op een bevalling. Ik moet mijn spullen pakken, want we gaan snel naar het ziekenhuis.

Eenmaal aangekomen brengt de verloskundige mij naar een verloskamer, mijn moeder volgt. Ik kom de kamer binnen en het eerste wat ik zie is een leeg baby bedje en een tafel met allerlei instrumenten om een baby ter wereld te kunnen brengen. Op dat moment schrik ik wakker en voel ik de paniek opkomen. Ik hoor hier helemaal niet te zijn! Het is ontzettend confronterend om dit geheel zo aan te treffen.

'Mevrouw bereid u zich maar voor'

Ik begin te huilen en wil mijn vriend in de kamer hebben, maar die zit aan de andere kant van het land. Hij is al onderweg, maar dit duurt nog wel even. Ineens komt de gynaecoloog binnenstormen met nog wat verpleegkundigen en verloskundigen.

Hij kijkt mij aan en zegt: "Mevrouw, bereid u zich maar voor, u bevalt vandaag mogelijk van een kind die niet levensvatbaar is. We gaan nu snel kijken hoe het ervoor staat en dan moet u waarschijnlijk naar het UMC." Wat?!

Spontaan in tranen uitbarsten

Voor ik het weet maakt hij een echo. Ik begin spontaan te huilen als ik zie dat Manoa nog beweegt en voldoende vruchtwater heeft. Bij de inwendige echo ziet hij inderdaad een verkorte baarmoedermond, die ook iets zachter aanvoelt dan dat het hoort. Ik krijg banden om mijn buik om een ctg te maken, om te kijken of ik contracties heb.

Deze heb ik regelmatig. Dat ik weeën heb is overduidelijk. Ik ben gelukkig niet actief aan het bevallen, maar dit moet natuurlijk ook absoluut niet gaan gebeuren. Ik krijg weeënremmers en longrijping toegediend, in de hoop dat alles rustig wordt. Dit gebeurt gelukkig!

Van boven naar beneden

Na een paar dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, mag ik naar huis en daar moet ik heel veel rust houden. Dit doe ik, maar toch gaat het weer mis. Van week 22 tot week 28 heb ik gemiddeld twee keer per week in het ziekenhuis gelegen, met dreigende vroeggeboorte. Wat een vreselijke tijd was dit, zoveel onzekerheid.

Het is heel even rustig in mijn buik. Helaas val ik thuis van de trap, vanaf de bovenste treden. Vol op mijn heup en bekken en ik kan niets meer bewegen. Ik voel ook Manoa niet meer bewegen. Dit blijf ik ook herhalen, in de ambulance en in het ziekenhuis.

Allergisch voor de zwangerschap

Op de echo blijft ze ook een hele poos stil, maar uiteindelijk geeft ze een kick! Wauw, wat waren wij blij zeg. Ze leeft! Ik word van top tot teen onderzocht en alles is gelukkig met een sisser afgelopen. Alleen mijn bekken zijn volledig instabiel. Dit kan er natuurlijk ook nog wel bij.

Ik ben volledig opgebrand door alle onzekerheid en pijn. Vanaf week 30 lig ik regelmatig met harde buiken in het ziekenhuis. Ze geven mij iets om te kunnen slapen, want ik slaap soms nachtenlang niet, wat ook niet goed is voor de baby. Het is bijna ondraaglijk en zoals de artsen zeggen: je lichaam is allergisch voor de zwangerschap.

Het kind afstoten

Door het littekenweefsel van de endometriose heeft mijn lichaam het idee dat in mijn baarmoeder geen kind kan groeien en wil het het kind afstoten. Dat is tenminste de verklaring. De dagen lijken weken te zijn en ik kan niet wachten tot in ingeleid word, met 38 weken precies.

Het maakt mij niet uit hoeveel pijn het gaat doen, dit trek ik niet langer meer. Op woensdag 27 november word ik ingeleid en krijg ik tabletjes toegediend om ontsluiting op gang te brengen. Helaas, na een hele dag zit ik maar op twee centimeter. De volgende dag krijg ik een ballonkatheter en tot mijn verbazing valt deze er na een paar uur uit!

Opslag verliefd

Vrijdag 29 november is het zover. Ik mag gaan bevallen. Ik ben op van de zenuwen, maar ook vol kracht. Ik krijg een infuus met weeënopwekkers en een weeënstorm volgt. Ik wil een ruggenprik en dit kan nog net! Bij terugkomst heb ik al negen centimeter ontsluiting en mag ik bijna gaan persen.

Voor mijn gevoel duurt het maar tien minuten, maar het heeft tweeënhalf uur geduurd, voordat Manoa op mijn borst belandde. Met een knip en vacuümpomp. Het moest op het einde snel gebeuren, want haar hartslag viel weg. Gelukkig daar is ze! Ze knort een beetje en kijkt rustig om zich heen. Wat een heerlijkheid. We zijn opslag verliefd en dat zullen we altijd blijven. Ons wonder, onze Manoa.

Lees hier het eerste deel van Anne's verhaal

Ook je verhaal delen?

Wil je ook graag je verhaal met andere mama's (to be) delen? Dat kan, ook anoniem. Schrijf je verhaal op (500 - 800 woorden) en stuur die naar redactie@wij.nl onder vermelding van Gastblog. Wie weet delen we jouw blog binnenkort op de kanalan van WIJ. Let op: we delen geen verhalen die al elders (online) gepubliceerd zijn.