Anne vocht tegen endometriose en baarmoederhalskanker: ‘Nooit gedacht dat ik mama zou worden’

Anne: 'Onvruchtbaar verklaard, toch zwanger!' (deel 1)
Geschreven door Anne

Dat ik mama zou worden had ik nooit gedacht. Mij werd meerdere keren verteld dat ik na mijn operatie, aan beginstadium baarmoederhalskanker en endometriose, niet natuurlijk zwanger zou kunnen worden. Via de medische route zou het ook erg lastig worden en dus kon ik mijn kinderwens beter in de kast zetten. Blijven geloven in de kracht van mijn lichaam, dat is wat ik deed! En dat heeft mij een wonder gebracht, Manoa. Ik ben nu dus mama, mama van Manoa.

In deze blog vertel ik graag over mijn ervaring met endometriose en beginstadium baarmoederhalskanker plus de impact van de operatie hieraan. Naar mijn mening wordt er namelijk te weinig over gepraat. Maar waarom? Het is toch niet iets om je voor te schamen? Het overkomt je. Naar schatting heeft 1 op de 10 vrouwen zelfs endometriose. Ik licht graag even toe wat endometriose precies is gevolgd door mijn verhaal.

Endo wattes?

In principe bouwen hormonen elke maand slijmvlies op in de baarmoeder, dit doen de eierstokken. Het opgebouwde slijmvlies wordt bij geen bevruchting afgestoten door het lichaam en dit is dan de menstruatie. Normaal gesproken verlies je alleen bloed via de vagina, maar bij endometriose komt het slijmvlies ook op plaatsen voor buiten de baarmoeder. Hierdoor wordt de hormoonhuishouding verstoord. Er ontstaan kleine bloedingen in de buikholte, omdat dit bloed dus niet via de vagina weg kan.

Deze bloedingen kunnen zich gaan ophopen en zorgen voor verklevingen en pijnklachten. Tijdens een menstruatie kan je heel veel pijn hebben, hevig bloedverlies hebben, chronische buikpijn en daarnaast pijn bij het vrijen, pijn bij plassen en ontlasting, ook vermoeidheid kan een rol spelen. Misschien wel de grootste impact van endometriose is dat je heel lastig (natuurlijk) zwanger kunt worden.

Vanaf het begin

Ik heb altijd al heftige menstruaties gehad en ging op mijn vijftiende aan de pil, in de hoop het wat meer onder controle te krijgen. Soms duurde mijn menstruatie drie weken. Door aan de pil te gaan kon ik er in ieder geval meer regelmaat in krijgen. Tijdens de stopweken lag ik het liefst een week in bed met een kruik en pijnstillers, om het een beetje dragelijk te maken. Meestal moest ik een super plus tampon gebruiken met nacht maandverband om voor twee uurtjes niet door te lekken.

Voor mij was dit normaal en ik dacht gewoon dat ik een wat heftigere menstruatie had dan anderen. Ik heb hier jaren mee rondgelopen. Ik had min of meer geaccepteerd dat ik elke maand een week meer in bed doorbracht. Als ik niet ongesteld was, dan had ik eigenlijk altijd wel een zeurende buikpijn. Pijn bij het vrijen, erg vermoeid en vaak een blaasontsteking, omdat het plassen pijn deed en ik alles samenkneep, waardoor restjes urine achterbleven.

Naar de huisarts

Toen ik in 2018 een onregelmatige bloedingen kreeg door de pil heen en mijn menstruatie de ene keer heel heftig was en de andere keer uitbleef, besloot ik naar de huisarts te gaan. Ook was mijn afscheiding veranderd en had ik meer buikpijn dan normaal. De huisarts nam het erg serieus en deed voor de zekerheid eerst een SOA-test en later een uitstrijkje. Vlak voor de kerstdagen kreeg ik te horen dat de uitslag van het uitstrijkje niet goed was en er onrustige cellen gevonden waren. Ik bleek Pap 3b te hebben en er moest snel gehandeld worden. Ingreep na ingreep. Doorverwijzing na doorverwijzing. Wat heb ik een pijn gehad.

Tijdens het afnemen van weefsel, bloedonderzoek en inwendig onderzoek hadden ze eindelijk een verklaring gevonden. Even later kreeg ik bericht van de gynaecoloog: “Mevrouw we hebben helaas niet het nieuws waar u waarschijnlijk op hoopte. De beelden geven inderdaad aan dat u endometriose heeft.” Het zat op mijn eierstokken, eierleider en blaas.

Dag kinderwens

Oké, dat was even slikken, maar wat mij de grootste klap in het gezicht gaf, was de mededeling dat de kans op natuurlijk zwanger worden nihil zou zijn. Via de medische route zou het ook niet makkelijk worden. Ik had een sterke kinderwens en deze zag ik nu volledig instorten. Ze besloten mij te opereren aan zowel het voorstadium baarmoederhalskanker als de endometriose. Ze zouden het verkleefde slijmvlies tijdens de operatie zoveel mogelijk proberen weg te halen, evenals de onrustige cellen. Door de operatie kon er ook littekenweefsel ontstaan, waardoor mijn vruchtbaarheid nog minder zou worden. Er werd mij verteld dat ik mijn kinderwens beter in de kast kon zetten.

En dan ben je 25 jaar, met een kinderwens en zo goed als onvruchtbaar verklaard. Dat was even incasseren. Ik sprak erover alsof het mij niets deed. Van binnen ging ik kapot, maar ik dacht: als ik het niet toelaat, dan is het niet zo en ik bleef hoop houden.

Surprise party

Eind maart vierden mijn vriend en ik onze housewarming en mijn verjaardag met al onze vrienden en familie. Het was top! We gingen tot de vroege uurtjes door. Ik moest dat weekend ook ongesteld worden, maar dit bleef uit. Dat had ik wel eens vaker sinds de operatie. Ik gaf de kater de schuld van mijn misselijkheid en de vermoeidheid zou vast komen door de drukke periode hiervoor.

En dan is het 1 april, die datum vergeet ik nooit meer. Mijn moeder opperde voorzichtig een zwangerschapstest te doen, nadat ik haar gevraagd had of zij ook wel eens een menstruatie had overgeslagen in een drukke periode. Ze zei van wel, maar toch leek het haar verstandig een test te doen. Hoezo? Ik kan toch helemaal niet ‘zomaar’ zwanger worden?

1 april kikker in je ...

Ja op 1 april, geen grap, ik bleek zwanger. ik? Ja, ik! Er moesten nog vier testen aan te pas komen en uiteindelijk gaf de digitale test aan: 1-2 weken zwanger. Toen geloofden we het pas. Of eigenlijk ook weer niet, want ik kon toch helemaal niet zomaar zwanger worden? Duizend vragen stegen naar ons hoofd en eerlijk is eerlijk, we waren best geschrokken. Mijn vriend misschien nog wel meer dan ik, want ik voelde mij trots, sterk en vooral al heel erg moeder! Wauw, wat een prachtig gevoel dat er in mijn buik zo’n klein wondertje zat.

Mijn vriend had eigenlijk nog veel andere plannen, voordat hij vader wilde worden. We hebben dan ook wat emotionele gesprekken gevoerd, voordat we echt volmondig zeiden: WIJ WORDEN OUDERS! Ongeloof maakte ruimte voor blijdschap en trots: wij worden ouders.

Lees hier het vervolg van Anne's verhaal

Ook je verhaal delen?

Wil je ook graag je verhaal met andere mama's (to be) delen? Dat kan, ook anoniem. Schrijf je verhaal op (500 - 800 woorden) en stuur die naar redactie@wij.nl onder vermelding van Gastblog. Wie weet delen we jouw blog binnenkort op de kanalan van WIJ. Let op: we delen enkel verhalen die nog niet elders (online) gepubliceerd zijn.