Een miskraam kan zich ook aankondigen door pijn onder in de buik of door het afnemen van de zwangerschapsverschijnselen. Meestal begint dan het bloedverlies tegelijkertijd. Maar het vloeien kan ook wel eens pas uren later of een enkele keer zelfs een dag later beginnen. Soms wordt een (naderende) miskraam bij toeval ontdekt op het moment dat er nog helemaal geen lichamelijke tekenen van een dreigende miskraam aanwezig zijn. Dat kan gebeuren wanneer er een onderzoek naar de harttonen (doptone) of een echoscopie wordt gedaan.

Bij drie op de vier vrouwen is de hoeveelheid bloedverlies bij een spontane miskraam 'matig', ofwel te vergelijken zijn met een flinke, menstruele bloeding. De praktijk is echter vaak anders. Artsen onderschatten de hoeveelheid bloedverlies nog wel eens. Of ze proberen de uiteraard angstige vrouw gerust te stellen. In het algemeen kun je er vanuit gaan, dat de bloeding heviger is dan je verwacht en erger zal zijn dan bij een hevige menstruatie. Bij een zwangerschapsduur van tien of meer weken kan de bloeding echt ernstig zijn. Wanneer het bloedverlies eenmaal is begonnen, zal bij drie op de vier vrouwen de vrucht binnen een week zijn geboren. Hierna zal de bloeding in de regel binnen een à twee dagen over zijn. Bij één op de vier vrouwen duurt de bloeding dus langer dan een week.

Buikpijn is geen specifiek voorteken van een miskraam. Meestal is er bij buikpijn niets ergs aan de hand: iedereen heeft er wel eens wat last van. Maar tijdens de zwangerschap kijk je vaak toch wat anders tegen buikpijn aan. Vooral wanneer die pijn onder in de buik zit. Zolang je geen bloed verliest en je je nog steeds zwanger voelt, is er geen reden om aan een dreigende miskraam te denken.