Profiel Nikolien

Je moet inloggen om een vraag te kunnen stellen.

  • Marieke___, 24 juni 2016

    Boekentips?

    Beste Nikolien, Ik ben nu 27 weken zwanger van mijn eerste kindje. Ik werk 40 uur en wil na mijn verlof 1 dag ouderschapsverlof op gaan nemen per week. Ik ben erg benieuwd hoe het me allemaal gaat bevallen (kolven tussen vergaderingen door, vroeger naar huis gaat etc..) Heb je misschien tips voor boeken over dit onderwerp? Dan kan ik me hier wat beter (psychisch) op voorbereiden. Alvast dank voor je reactie!

    Nikolien, 24 juni 2016

    Hi Marieke,

    Toen ik zwanger was van mijn eerste heb ik alle boeken gelezen die ik maar kon vinden om mij voor te bereiden op mijn dochter Emilia. Ik dacht echt dat als ik me nu maar goed inlas en goed alles alvast inplande, ik deze nieuwe fase in mijn leven wel net zo straks kon managen als een project. Maar niets bleek minder waar. Hoeveel boeken/blogs/tips & tricks ik ook verslond, echt niets heeft mij op de rollercoaster van het moederschap kunnen voorbereiden. En zoals mijn man zegt (hij heeft wel eens van die wijze uitspraken geef ik toe): "verwachting schept teleurstelling". De werkelijkheid bleek heel wat anders te zijn dan dat ik had verwacht. En daar had ik het best moeilijk mee. Geen idee of het anders zou zijn geweest en ik er relaxter had ingestaan als ik me juist niet zo grondig had ingelezen. 

    Daarbij, het moederschap vult iedere moeder op haar eigen manier in. Iedere moeder, kind, gezin is anders... Dus wat voor een ander werkt hoeft niet voor jou te werken. Het is als het gaat om het moederschap dan ook echt learning by doing. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk is het toch een kwestie van controle loslaten, in het diepe springen en go with the flow...

    Ik snap als geen ander echter je behoefte aan hou vast, zeker als je een control typje bent. Dit zijn gewoon super spannende tijden. Dus hierbij een aantal tips:

    - Kies voor een mix van "roze wolk" boeken/tijdschiften/blogs en "niet zo roze wolk" boeken/blogs (tijdschriften zijn eerder roze wolkerig dan niet).

    - Kijk eens naar bijvoorbeeld de boeken van Diana Koster/Elsbeth Teeling/Daphne Deckers/Christine Pannebakker/Stephanie Molenaar/ Manon Abbel/ Barbara van Erp. En op bol.com kan je er nog meer dan 250 vinden.

    - Heb je mijn boek "Balanceren tussen kinderen en carriere" en de PowerMom Planner al gedownload? Dit kan je snel en gemakkelijk via mijn website doen: www.momsandmore.nl.

    - En er gaat niets boven de open en eerlijke verhalen en tips van je mede-moeders. Dus hierbij de uitnodiging: wil je eens met me sparren van moeder tot moeder (to be): stuur me dan even een berichtje (nikolien@momsandmore.nl).

    Hartelijke groet,

    Nikolien

    .

     

  • chiq-355925, 03 februari 2016

    'Meer' tijd creëeren voor mezelf

    Beste Nikolien, Wat fijn dat ook ik als moeder gebruik kan maken van jouw tips als 'werkende mammacoach'. Ik zal proberen mijn gezinssituatie zo compact mogelijk te omschrijven, omdat mijn gezinssituatie niet standaard is en in mijn omgeving niet veel voorkomt (vandaar dat ik buiten mijn netwerk op zoek ben naar tips). 34 jaar, alleenstaande fulltime werkende (nooit anders gedaan en altijd naast m'n studies) moeder van 4 kids in de leeftijd van 16, 10, 6 en nu 3 mnd. (Mijn 1e 3 kinderen zijn geboren uit een huwelijk en m'n laatste is geboren uit een non-relatie waarbij 'de verwekker' ervoor heeft gekozen niets met z'n bestaan te maken te willen hebben. Ik daarentegen ben ontzettend blij dat ik voor mijn engeltje heb gekozen en hij is dan ook zeer verwelkomd in mijn gezin....;-) Waar het mij voornamelijk om gaat is dat ik voorheen tijd had om naast m'n gezin draaiende te houden, nog even buiten kon sporten en ik ook nog tijd had voor het lezen van wat vakbladen of babyboejes zoals 'wij jonge ouders bijvoorbeeld)...nu heb ik daar zelfs geen ruimte meer voor en heb ik het gevoel dat datgene wat ik nodig heb om te kunnen ontspannen ontbreekt. Nu is mijn vraag (want ik geloof in mogelijkheden): hoe kan ik mijn dag/week zo indelen dat ik weer de mogelijkheid heb om te sporten/lezen en dus te ontspannen? De reden dat ik het vraag is omdat ik lichamelijk merk dat ik een behoorlijke last van stijve spieren krijg in mn rug/nek wat weer duidt op het vasthouden van 'afvalstoffen' waar ik voorheen minder last van had doordat ik sportte en naderhand heerlijk een bad nam om vervolgens heerlijk m'n bed in te stappen. Mogelijk dat je tips hebt op het gebied van time-management? Want alles gaat natuurlijk gewoon door..... Alvast bedankt Nikolien! Gr Chiquita

    Nikolien, 03 februari 2016

    Hi Chiquita,

     

    Als alleenstaande moeder met 4 kids is het flink aanpoten, en zeker met een baby van 3 maanden. Waar je met je oudere kinderen steeds wat meer vrijheid kreeg, ben je nu weer met handen en voeten gebonden.

    Ik ben heel blij te lezen dat je merkt hoe belangrijk het is dat je als moeder tijd voor jezelf neemt. Eerlijk is eerlijk, dat doen we vaak te weinig vanwege schuldgevoelens en omdat wij moeders onszelf wegcijferen en op de allerlaatste plek zetten. De kids, het huishouden, familie en vrienden en werk gaan vaak voor. Maar je merkt nu ook dat dit voor de langere termijn gewoon geen houdbare situatie is.

    Je kan jezelf dan ook vergelijken met een mobiele telefoon: we vinden het heel normaal om elke avond onze telefoon op de oplader te leggen, anders doet ‘ie het de volgende dag niet meer. Maar we hebben er ontzettend veel moeite mee om onszelf op de oplader te leggen en dus dingen te gaan doen waar we ons lekker door voelen, waar we ontspannen en blij van worden. Het voelt dan net alsof je een zonde begaat zoals een grote dikke reep chocola in één keer opeten.

    Ik lees dat je een ontzettende doorzetter en harde werker bent. En een tikje perfectionistisch misschien? Maar hoe lang ga je het nog volhouden op deze manier zonder dat je jezelf oplaadt? Je hebt écht tijd voor jezelf in te plannen anders ga je geestelijk en lichamelijk onderuit. En op het moment dat je je schuldig gaat voelen, realiseer je dan dat tijd creëren voor je zelf niet alleen belangrijk is voor jou, maar zeker ook voor je kinderen. Het zorgt er namelijk voor dat je de wereld weer aan kan, je lontje langer is, nog meer bergen kan verzetten en simpelweg een nog leukere moeder bent.

    Weet je, tijd heb je niet, maar tijd maak je. Dat klinkt als een open deur, maar denk er eens over na. Je hebt keuzes te maken en prioriteiten te stellen en in jouw prioriteitenlijstje moeten dus ook sporten, lezen en badderen gaan voorkomen. Maar hoe ga je dit nou doen?

    Hierbij een aantal tips:

    - Zeg vaker ‘nee’ tegen anderen. Dit is immers ‘ja’ zeggen tegen jezelf. Als je dat lastig vindt of als je je overvallen voelt (bijvoorbeeld door iemand die jouw hulp vraagt) vraag je om bedenktijd of zeg je dat je er later op zal terugkomen.

    - Plan tijd voor jezelf in in je agenda. En maak dit niet vrijblijvend! Wat goed werkt is dat je wekelijks, twee-wekelijks of maandelijks een terugkerende afspraak maakt met een oppas/buurvrouw/mede-moeder. Deze afspraak staat op een vaste dag en tijd in ieders agenda zodat jij kans krijgt om dat te doen waar jij van oplaadt en daarbij niet op het allerlaatste moment terugkrabbelt. En dan dus niet gaan stoffen, boenen en wassen draaien. Extra tip hierbij: is er een mede-moeder in de buurt die ook snakt naar me-time? Maak dan met haar afspraken, pas op elkaars kinderen en houd elkaar hieraan.

    - Combineer je activiteiten: ga bijvoorbeeld bijpraten met je vriendin tijdens het sporten. Zorg er ook voor dat je je dagen al goed vooruit hebt gepland. Een vuistregel is dat je er rekening mee houdt dat de dingen die je doet 1,5x meer zoveel tijd kosten dan dat je denkt. Zo voorkom je dat je achter jezelf aan blijft rennen en pak je de regie over je leven en je tijd weer terug.

    - Kijk eens heel kritisch naar wat je doet op een dag. Zijn er zaken die niet perse moeten, die je later kan doen (of gewoon helemaal niet), of die je kan uitbesteden? Waar kan je precies ruimte maken in je agenda? En denk hierbij weer aan het feit dat je geen tijd hebt, maar dat je tijd maakt.

    - En heb je de gratis PowerMom Planner al gedownload? Deze planner is speciaal gemaakt voor drukke moeders zodat zij die dingen inplannen die voor hen belangrijk zijn. Je kan de PowerMom Planner hier downloaden.

     

    Zet ‘m op!

     

    Groetjes,

    Nikolien

  • cind-945185, 19 januari 2016

    Blijven werken of niet?

    Beste Nikolien, Voordat mijn dochter was geboren werkte ik 30 uur in de kinderopvang daarnaast deed ik nog paar uurtjes bij verdienen. Daarna heb ik mijn bijverdienste laten vallen en ging ik 30 uur werken. Dat bleek toch te veel. Ik belandde in de ziektewet. Na 3 maanden thuis te hebben gezeten ben ik nu weer langzaam weer het werk te hervatten. Rustig opbouwen van 2 x 2 uur naar nu 2 x 6 uur. Volgende maand moet ik weer 2 x 10 uur gaan werken. Dit vind ik nog best veel of eigenlijk lange dagen, maar 4 halve dagen vind ik ook niks. Dan moet ik 4 daagjes opvang regelen, wegbrengen en ophalen. Thuis zitten vond ik ook wel fijn, want op de werkvloer is er veel veranderd. Maar aan de andere kant wil ik ook wel blijven werken zeker als ze straks naar school gaat. Iets anders gaan doen, maar wat dan? Zo is er overal wel wat en heb ik geen vast contract meer. Ik vind het een lastige keuze, ook omdat we binnenkort willen verhuizen van appartement naar een huis. Kun je mij hierbijtips geven? Dank je wel alvast. Groetjes Cindy

    Nikolien, 20 januari 2016

    Hi Cindy,

    Dank je voor je vraag! Zo te lezen vraagt je werk een berg energie in combinatie met al het andere in je leven, zo veel dat je er op leeggelopen bent en je in de ziektewet belandde. Nu ben je weer aan het opbouwen, maar alles in jou schreeuwt: "Help, dit is te veel!" En weet je, als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan, ga je ook krijgen wat je altijd hebt gekregen. Met andere woorden als het 3 maanden geleden te veel was, en je gaat nu terug naar hetzelfde werk en langzaamaan weer terug naar dezelfde lange dagen, geheid dat het op termijn opnieuw te veel gaat worden. Over een tijdje zit je dan weer een deze situatie. En daar ga je gewoon niet happy van worden.

    Vaak lees je dat je work-life balans moet krijgen om lekker in je vel te zitten. Maar ik geloof daar niet in. Volgens mij bestaat work-life balans helemaal niet. Zeker met een kleintje gebeurt er elke dag wel wat in je leven en staat je leven nooit stil. Terwijl een balans juist iets stilstaands, iets passiefs is. En als je probeert van je drukke leven iets stilstaands te maken dan gaat dit juist wringen en etteren, met alle gevolgen van dien. Maar wat gaat jou dan wel gelukkig maken?

    Het geheim om als moeder echt lekker in je vel te zitten zit 'm dus niet in work-life balans, maar in dat gaan doen waar jij voor in de wieg bent gelegd. Op het moment dat je dat werk doet dat echt bij je past, loop je er niet op leeg maar ga je er onder aan de streep juist energie van krijgen. Denk je niet eke ochtend 'gatver ik moet weer, over hoeveel dagen is het weekend?'. Raak je niet te gestresst en gefrustreerd en sta je niet in standje overleven. Nee, het zorgt er just voor dat je energie genoeg hebt om leuke dingen te doen met je kinderen, partner en vriendinnen. Het zorgt er voor dat je lekker in je vel gaat zitten. 

    Te weinig moeders kiezen voor dat werk waar ze zelf écht gelukkig van worden, vanwege hypotheek, baan(on)zekerheid, gemak of angst. Maar hoe lang wil je in standje overleven blijven staan?

    Dus mijn tip aan jou, ga uitzoeken waar jij voor in de wieg bent gelegd. Waar word je nu echt gelukkig van en ga dit dan ook dóen! Daar word jij (en je gezin dus ook) op de langere termijn echt een stuk happier van!

    Groetjes,

    Nikolien

  • IN81, 07 januari 2016

    Meer uren of juist niet?

    Beste Nikolien, Ik ben eind vorige maand gevraagd om meer uren te komen werken voor mijn werkgever. Ik voel me gewaardeerd, maar twijfel toch sterk. Ik heb twee jonge kinderen van 2 en 3 die nu twee dagen naar de crèche gaan. Mocht ik de dag extra gaan werken komt daar een dag bij. Eigenlijk vind ik thuis zo net te combineren. Of zou die ene dag erbij niet veel verschil maken en heb jij dan tips? Op zich is het financieel namelijk wel welkom. Groetjes, Anita

    Nikolien, 11 januari 2016

    Hi Anita,

    Wat fijn voor je dat je werkgever je zo waardeert! En ik snap dat je momenteel in een spagaat zit. Aan de ene kant het verzoek van je werk en het extra salaris wat dan binnenkomt, en misschien ook wel de extra waardering die je dan zou krijgen, je loyaliteit naar je werk en misschien ook wel je doorzettingsvermogen. En aan de andere kant je gezin, je welzijn en je energie. Je schrijft immers dat je nu alles maar net weet te combineren.

    Mijn vraag aan jou: waar ga je gelukkig van worden? Van meer werk, meer geld (en wat je daar mee zou kunnen doen), meer kinderopvang (en dus ook meer kosten) en minder tijd voor je gezin en jezelf? Of van de situatie zoals die nu is?

    Vaak maken wij als moeder keuzes die het beste zijn voor onze kinderen, onze familie, onze werkgever, onze vrienden, maar niet per definitie het beste zijn voor onszelf. We voldoen aan allerlei verwachtingen die anderen van ons hebben, maar waar wij niet persé zelf gelukkig van worden. Vaak zetten we onze eigen wensen, behoeften en verlangens op de laatste plaats en denken dan: onze tijd komt nog wel, ooit... Denk daarbij bijvoorbeeld eens aan een baan die je hebt omdat het zo'n logische stap was na je opleiding of omdat het goed betaalt of je status, veiligheid of gemak geeft, maar waar je niet echt gelukkig van word. Of als je thuis bij de kinderen blijft omdat dat nu eenmaal het beste uitkomt, maar dat de muren op je afkomen. Maak je keuzes die niet bij je passen en waar je niet gelukkig van wordt dan zorgt dit er voor dat je in standje overleven zit en blijft. En daar loop je langzaam op leeg, met alle gevolgen van dien.

    Dus Anita, tijd voor zelfonderzoek. Zet alles eens op een rijtje: Wat is het effect als je een dag meer gaat werken of juist niet gaat doen? Waar ga JIJ onder aan de streep gelukkiger van worden? Van meer uren gaan werken? Ga er dan voor! En als dat niet zo is: vooral niet doen dan!

    Hartelijke groeten,
    Nikolien
     

november 2016: De invloed van je cyclus

Je vrouwelijke cyclus, ongesteld zijn, PMS. Er wordt vaak zo lacherig over gedaan. Bij het gros van de vrouwen is het een maandelijks gegeven. Iets wat er gewoon bij hoort. Waar we nauwelijks aandacht aan schenken en vooral niet te veel over praten.
Sterker nog, we weten nauwelijks nog wat onze cyclus voor gigantische impact heeft op ons dagelijks denken, voelen en doen. Ik was me daar tot voor kort ook echt niet bewust van. Vond het gewoon een hinderlijke bijkomstigheid van het vrouw zijn. Verder was het gewoon business as usual.

Totdat ik mij er in ging verdiepen. En wow, ik wist niet wat mij overkwam. De effecten van je vrouwelijke hormonen zijn gigantisch en gaat veel verder dan wat chagrijnigheid, buikpijn en een opgeblazen gevoel. Je cyclus zit in élke cel van je lichaam en heeft dus ook effect op elke cel.

In elke week van je 4-weekse cyclus zit je als vrouw anders in elkaar. Heb je een andere focus, denk je anders, voel je anders en doe je anders. En hier schenken wij vrouwen nauwelijks aandacht aan. Schokkend feit: wist je bijvoorbeeld dat 41% van de vrouwen die opgenomen worden in psychiatrische inrichtingen 1 dag voor de 1e dag van hun menstruatie zitten? En dat zij niet de vraag gesteld krijgen 'waar zit je in je cyclus', laat staan dat die vrouwen zichzelf die vraag stellen.

Zo kwam ik er ook achter dat je als vrouw rond je 40ste al met een been in de overgang staat, dat je PMS klachten tussen bevalling en menopause flink kunnen toenemen en je zo’n 10 jaar van je leven ongesteld bent. Wij weten het gewoon niet meer. Wij zijn de verbindingen met dat deel van ons vrouw zijn voor een groot deel verloren. Hoe het komt? Misschien door de mangerichte maatschappij, het taboe, ons snelle leven, de sfeer van geitenwollensok die er wellicht om heen hangt …

Wat je niet weet, maar wel móet weten

Hoe dan ook, je hormonen kan en mag je niet negeren. Sterker nog, je kunt er je voordeel uithalen! Ja, ook als je een spiraal hebt, niet meer ongesteld wordt of borstvoeding geeft. Je cyclus en het vrouw zijn zit immers in elke vezel van je lijf met een hele rits aan verschillende hormonen die gedurende een maand meer of minder actief zijn. Je moet dan misschien even zoeken naar je cyclus. Maar je hebt er wel degelijk een.

Gemiddeld duurt een cyclus 4 weken. Bij de ene vrouw wat langer, bij de andere wat korter. De ene vrouw ervaart het wat sterker, de ander wat minder. Maar laten we hier even van het gemiddelde uitgaan.
Wat ik je nu ga vertellen is voor de meeste vrouwen een ware eye-opener. In één maand ben jij 4 verschillende vrouwen! In elke week van de maand heb je een andere focus.

Kijk maar eens naar onderstaande afbeelding:

In de eerste week na je menstruatie zit je in de Dynamische fase. In deze fase ben je rationeel, mentaal sterk, productief en gemotiveerd. Het is de fase waarin je het meeste voor elkaar krijgt. In deze fase start je nieuwe projecten, ben je doelgericht, scherp, is je geheugen sterk ben je het meest geconcentreerd. Fysiek ben je energiek, heb je minder slaap nodig en kan je langer doorgaan. De nadruk ligt op het ego, wilskracht en op wat we willen en nodig hebben. Je voelt je deze week het minst kwetsbaar en emotioneel. Hierbij kan je wel het meest gefrustreerd raken als je werkelijkheid niet overeenkomt met je verwachtingen.

In de 2e week na je menstruatie, in de week dat je ovuleert zit je in je Interactieve fase. Dit is de fase waarin je je het meest vrouwelijk voelt. Je laat jezelf zien aan en bent gericht op de buitenwereld. Dit is de week waarin je je het beste met anderen kan verbinden, waarin je het meest sociaal bent en gericht bent op relaties, empathie, en compassie. Het is de tijd waarin je het meest geduldig bent, zachter, gericht bent op je gevoel en het meest overtuigend bent. Je bent in deze fase zorgzaam, heel goed in non-verbale communicatie en hebt een natuurlijke charme over je heen hangen. Hierbij kan je wel jezelf op de laatste plaats zetten, te weinig me-time hebben en over je grenzen heen gaan.

In de week voor je menstruatie zit je in je Creatieve fase. Dit is voor de meeste vrouwen een lastige fase. PMS steekt hier vaak de kop op, vermindert ons uithoudingsvermogen en mentale flexibiliteit en is er een stijging in fysieke spanning, frustratie en agressie, stemmingswisselingen en overweldigende gevoelens en emoties. We zijn rusteloos. In deze week is het glas half leeg. Echter, in deze week ben je ook het meest creatief, heb je momenten van briljante ideeën en inzichten, bent geïnspireerd en ga je aan de slag met je emotionele bagage. Je onderbewustzijn en intuïtie gaat een grotere rol spelen, je stelt jezelf levensvragen en doet dingen meer vanuit je hart. Je maakt in deze fase ook schoon schip, alles wat je niet langer dient laat je los. In deze fase ben je minder rationeel, minder sociaal en tolerant, gevoelig voor kritiek, angstig en heb je het meest waardering nodig. Neem in deze week dan ook geen grote beslissingen.

In de week van je menstruatie zit je in de Bezinnende fase. Dit is je meest reflectieve, spirituele week. In deze week heb je het meeste behoefte aan een time-out. Je lichaam heeft rust nodig om zich te vernieuwen en op te maken voor de Dynamische fase. In deze fase trek je jezelf terug, heb je het minst zin in sociale activiteiten, en kruip je het liefst onder een deken en laat je druk, to-do’s, en verantwoordelijkheden het liefst op afstand. Je bent naar binnen gericht, met een focus op je onderbewustzijn, je intuïtie, het universum en je ziel. Je laat los, reflecteert en accepteert meer. In deze fase ga je makkelijker mee met de flow en zit je meer in het nu dan in je hoofd. Je slaapt meer, eet minder, en hebt een laat maar waaien gevoel. Dit kan vaak haaks staan op wat er in je dagelijks leven van je wordt verwacht. Hierdoor kan het ook voelen alsof je in een flinke spagaat zit. Wees in deze fase dan ook lief voor jezelf.

Geef het door!

Het wordt hoog tijd dat we onze vrouwelijke kracht gaan onderkennen, herkennen en accepteren. Stop met het taboe, het negeren en bagatelliseren. Je cyclus heeft zo’n grote impact op hoe je in je vel zit. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal, emotioneel en spiritueel. Ben je teruggetrokken, depressief, juist superactief of voel je je on top of the world? Sta eens stil bij je cyclus. En leer dit ook aan je dochter, je vriendinnen en alle vrouwen die dit niet weten. Geef deze kennis door, deel dit bericht en praat er over zodat ook zij er van profiteren.

augustus 2016: Brief aan alle moeders

Lieve mede-moeder,

Deze brief is voor jou. Om je te laten weten dat je wordt gehoord en gezien, dat je niet alleen bent. Om je te laten weten dat ik je snap.

Met de komst van je kind (wat een topprestatie trouwens!) ben je in een nieuwe fase in je leven gekomen. En ook al heb je alle boeken over baby’s en kinderen gelezen, echt niemand had je kunnen voorbereiden op de rollercoaster waar je nu in bent gekomen. Dat je niet continue op een roze wolk zou zitten, ja, zo realistisch was je wel. Maar je had niet verwacht dat een kind zo’n impact op je leven zou hebben -en ik noem het beestje gewoon bij zijn naam- dat het moeder zijn niet altijd leuk is en dat je je soms afvraagt of dit wel is wat je wil. En daar schaam je je voor, daar voel je je schuldig om.

Ik was waar jij nu bent.

Je merkt nu dat wat je altijd deed thuis en in je werk gewoon niet meer werkt na het krijgen van je kind  Je hebt ook zoveel ballen in de lucht te houden: je kind, je relatie, je ambities en werk, je sociale leven, sport en hobby’s. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken. Je draai vinden als moeder in combinatie met al het andere is echt lastiger dan verwacht.

Ik weet het, je voelt je gefrustreerd. Je wil alles goed doen, er 200% voor gaan, controle houden, en je bent perfectionistisch. Je bent bang om te falen, bang om anderen teleur te stellen, om niet goed genoeg te zijn en om niet gewaardeerd te worden. Je vindt het moeilijk nee te zeggen, en grenzen aan te geven. Je merkt daarbij ook dat je gewoonweg de tijd niet meer voor alles hebt. Je dag is vol. Te vol. Je hebt het idee nu alles maar half te doen en daar voel je je erg schuldig over. Je bent bang je kind te kort te doen. Je bent ook gewoon zó moe. En eenzaam.

En laten we eerlijk wezen. Dit heeft ook een direct effect op je relatie: Je hebt weinig geduld en een kort lontje. Hierdoor is er meer wrijving tussen jou en je partner. Je relatie en seksleven staat op een laag pitje. Het vuur is er uit. Niet omdat jullie niet meer willen, maar je lijkt niet meer in de juiste mood te komen. Je vind het lastig schakelen van luiers naar verlangens. En omdat je man begripvol is en je de ruimte geeft krijgt je van hem ook niet dat zetje dat je nodig hebt.

Ik weet dat je nu meer aan het overleven bent dan aan het leven.

Zou je mij geloven dat je echt niet de enige bent die zich zo voelt?  Dat zo’n 90% van de moeders zich zo voelt (Ja echt, 90% is uit Engels onderzoek gebleken)? Maar dat de meesten, net als jij, hier in hun uppie mee worstelen omdat zij, net als jij, bang zijn om gezien te worden als niet goed genoeg, als falend, als slechte moeder?

Ik weet dat je sterk bent, en dat je jezelf op de laatste plaats zet. Dat je denk hier wel in je eentje mee te dealen. Dat deed ik ook. Maar alsjeblieft, verstop jezelf niet. Andere moeders hebben ons verhaal zo hard nodig. Net zoals wij het ook zo nodig hebben om te horen dat we het goed doen. Dat we niet zo streng voor onszelf hoeven te zijn. Dat het ok is dat we worstelen en tegelijkertijd zoveel van onze kinderen houden. Voor een andre moeder is het zo belangrijk om te horen dat zij niet de enige is die zich verloren voelt. En dat je begrijpt dat ze een luisterend oor nodig heeft. Wees haar luisterend oor. En weet je, daarmee kan jij het verschil maken voor een ander. Jij die zelf zo worstelt. Hoe geweldig is dat?

Mag ik jouw luisterend oor zijn? Mail me: nikolien@momsandmore.nl

Liefs (en een groot stuk chocola),

Nikolien

juli 2016: De 5 taboes voor moeders

Bij de geboorte van mijn kinderen werd ik lid van de moederclub. Deze club kent een paar duidelijke regels. Zo zul je genieten, want voor je het weet zijn je kids groot. Je moet het van de daken schreeuwen hoe gelukkig je bent en overal en altijd die roze wolk ervaren. Maar er is gewoon een aantal zaken waar je als moeder liever over zwijgt. Want anderen zouden anders wel eens kunnen denken dat je het overdrijven hebt uitgevonden. Dat je een zeurpiet bent of een verwend prinsesje. Dat je het niet aankunt, faalt of dat je geen goede moeder bent.  En je had toch zelf voor het moederschap gekozen?

Maar waarover houden moeders dan hun mond? Ik heb een aantal onderwerpen op een rijtje gezet.

1. Ik ben de controle totaal kwijt
Ik dacht kinderen er wel even bij te doen. Dat als ik mij maar goed voorbereidde, 1001 boeken las over moeder zijn en de boel strak managede, ik mijn leven zou kunnen leiden zoals ik dat altijd deed voordat de kinderen er waren. Niemand vertelde me dat kinderen krijgen zo’n immens grote verandering in je leven is, dat je je er gewoon niet op kúnt voorbereiden. En dat - ook al ben je nog zo’n grote controlfreak - je de controle kwijt zult zijn. Dat begint al in je zwangerschap. Jouw buik is een 5 sterren all-inclusive resort en je baby groeit en bloeit, laat je kotsend boven de WC hangen en uitdijen tot formaat nijlpaard zonder dat jij daar iets over te zeggen hebt. Vervolgens is je bevalling de ultieme ‘loslaat’-oefening, waarbij je lichaam zichzelf binnenstebuiten keert en je hormonen op hol slaan. En nu mijn kinderen 1 en 4 jaar zijn, is die controle vaak nog steeds ver te zoeken, dus heb ik dit maar geaccepteerd.

2. Ik geniet er niet van
Op elk kaartje wat je krijgt nadat je baby is geboren staat “Geniet er van!”. Natuurlijk geniet je van de zachte haartjes en de typische geur van je baby. Natuurlijk geniet je van zijn of haar mollige lijfje tegen de jouwe. Van de eerste stapjes, tandjes en woordjes. Ook geniet je als je kind later zijn armen om je heen slaat en je de allerliefste mama van de wereld noemt. Maar nee, natuurlijk geniet je níet van slapeloze nachten, van lichamelijk in de kreukels liggen, van dat je ’s middags nog niet hebt gedoucht, van zorgen en stress, en dat er van alle kanten aan je wordt getrokken en je jezelf opnieuw moet uitvinden. Ja, er is een roze wolk, maar er zijn ook wolken in allerlei andere kleuren.

3. Balans? Compleet zoek!
In tig opvoedboeken en mamabladen word je er mee om je oren geslagen: je wordt een gelukkige moeder als je een goede work-life balans hebt. Nu ben ik er door schade en schande achter gekomen dat work-life balans grote onzin is! Work-life balans bestaat niet vanwege het simpele feit dat een balans stil staat en jouw leven nooit stil staat. Er gebeurt altijd wel iets: thuis, op je werk of in je omgeving. En dacht je balans gevonden te hebben, dan ben je hem binnen de kortste keren weer kwijt. Juist het najagen van deze illusie zorgt voor een hoop frustratie en schuldgevoelens. Dus laat je verlangen naar work-life balans maar gewoon varen.

4. Ik ben zo teleurgesteld
Wat had ik torenhoge verwachten van mijzelf als moeder! Ik had de lat vreselijk hoog gelegd en moest mijn zaakjes perfect op orde hebben vond ik zelf. En dat had ik in real life niet. En hoe deed die vriendin van me met 3 kinderen, een dijk van een carrière en een schoon en opgeruimd huis dat toch? Ik kreeg dat in ieder geval niet voor elkaar. En dan hebben we het nog niet over alle happy family foto’s die je continue op je Facebook tijdlijn ziet. Door die onrealistische verwachtingen en het vergelijken met andere moeders was ik ontzettend teleurgesteld in mijzelf. Inmiddels, een aantal jaar en honderden cliënten in mijn praktijk voor werkende moeders verder, kan ik concluderen dat we altijd maar bezig zijn met wat we niet goed doen, wat beter kan en wat we missen. En dat wat je aandacht geeft groeit. Dus niet gek dat we vaak zo teleurgesteld zijn.

5. Ik voel me in en in schuldig
Ben je moeder, dan ga je voor de volle 200% voor je kids en zet je jezelf op de laatste plaats. Doe je dingen die voor jou belangrijk zijn of volg je je eigen weg, dan kan je je flink schuldig voelen. Alsof je je kinderen in de steek laat, ze niet belangrijk genoeg vindt, of dat je egoïstisch bent. En de moederbattle helpt je ook niet. Denk maar eens aan alle discussies over borst- versus flesvoeding, natuurlijk bevallen versus pijnstilling, werken of thuis blijven. Maar we vergeten dat jouw eigen geluk heel belangrijk is voor het geluk van je kinderen. En jij bent de enige die kan bepalen wat jou gelukkig maakt.

Een en al drama?
Is het moederschap dan stiekem één en al ellende? Nee natuurlijk niet! Naast de frustraties en stress is er ook die overweldigende liefde. Dit zijn twee kanten van dezelfde medaille. En juist door de moeilijkere momenten kan je de mooie momenten extra goed ervaren. Daarom vind ik het zo belangrijk dat de lastige aspecten van het moederschap net zo bespreekbaar mogen zijn als de geweldige aspecten. En vind ik het ook zo vreemd dat in de moederclub we het heel normaal vinden het over de fijne dingen te hebben, maar dat als we het over onze taboes hebben we dramaqueens, zuchtmoeders, of verwende prinsesjes zijn. Zo blijven deze taboes in de moederclub nog steeds bestaan.

Grats skypesessie
Worstel jij ook met zulke taboes? En voel je jezelf daarin alleen staan en kan je wel een klankbord gebruiken? Dan nodig ik je graag uit voor een vrijblijvende gratis Skype-sessie (t.w.v. Eur 67,- ) met mij, coach voor werkende moeders. Dan help ik je met waar je nu tegenaan loopt en geef ik je zeker 2 persoonlijke gouden tips waardoor je als moeder lekkerder in je vel zal zitten. Stuur mij vandaag nog een berichtje:nikolien@momsandmore.nl.

juni 2016: Ik schaam me dood!

Ik geef het toe, ik was een veel betere moeder voordat ik er werkelijk een werd. Ik dacht echt dat ik het moederschap wel eventjes ging doen. Als ik al jou als moeder zag worstelen, snapte ik werkelijk niet waar je nou zo moeilijk over deed. Ik dacht dat je je aanstelde. Nu, 2 kinderen later, kan ik niet anders toegeven dat ik het zo vreselijk bij het verkeerde eind had. Ik weet nu wel beter en ga met de billen bloot:

De 20 dingen die ik over je dacht en waar ik mij nu vreselijk voor schaam 

1. Jouw verlof is toch gewoon een lekker lange vakantie. En dan nog betaald ook ...
2. Een baby slaapt toch 20 uur per dag? Waarom ben je dan ‘s avonds helemaal gesloopt?
3. Waarom heb je als moeder geen tijd om te douchen? En waarom loop je hele dag in je joggingbroek?
4. Bah, je ruikt aan een luier! Dat zou ik nou never nooit doen.
5. Mijn kids gaan echt niet gillen, dreinen, jammeren en jengelen. En dan zeker niet en plein publique.
6. Ik geef mijn kinderen alleen maar superverantwoorde bio tussendoortjes.
7. Hoezo staat je leven op z’n kop. Dat is toch gewoon een kwestie van goede voorbereiding, veel inlezen en strak managen?
8. Kan je het niet eens over wat anders hebben dan je kinderen?
9. Waarom duurt het nu zo eindeloos lang voordat je de deur uit kan gaan.
10. Ik laat mijn kind echt geen TV of tablet kijken hoor. Ze gaan maar aan de slag met houten speelgoed.
11. Wat vind je nou zo interessant aan poep en tandjes?
12. Mijn kind gaat niet ongewassen, met vlekken op de kleding en met piekhaar de deur uit. En ik ook niet.
13. Moet je echt een hele grote luiertas vol meesjouwen als je met je baby op pad gaat?
14. Die gebroken nachten liggen toch echt aan jezelf. Je moet gewoon wat strenger zijn.
15. Ik zal nooit in de derde persoon tegen mijn kind praten en al helemaal niet het woord “centjes” gebruiken.
16. Het is toch 9 maanden op en 9 maanden af? Na 9 maanden zie en merk je toch niets meer van je zwangerschap en bevalling.
17. Ik zou wel een strenge, geduldige en rechtvaardige moeder zijn.
18. Mijn huis gaat niet lijken op een speelgoedwinkel.
19. Hoe kan je nu geen zin hebben in een avondje romance & rollebollen met je man.
20. Ik ga niet dreigen, onderhandelen, smeken en omkopen. Ík heb het voor het zeggen.

Als ik nu terug denk over wat ik over je dacht en de vooroordelen die ik had, schaam ik mij diep. Noem het karma, maar ik heb mijn portie nu ook gekregen. Dus hierbij aan jou als moeder: het spijt me!

mei 2016: ElkeDagMoederdag.nl gratis cadeaus

Speciaal voor alle mama's zijn er op elkedagmoederdag.nl speciale pakketten samengesteld. Met superleuke gratis cadeautjes voor moeders. Denk aan planners, E-books, video's en online cursussen. Check! 

mei 2016: Alle ballen hoog? Lukt me niet

Voordat ik kinderen kreeg, dacht ik dat doe ik wel even: al die ballen hoog houden. Ik ben immers een kei in plannen en lijstjes maken is helemaal mijn ding. Dus een kind zou mijn leven niet veranderen, enkel verrijken. Yeah right, wat kwam ik van een koude kermis thuis.

Na de geboorte van mijn eerste, mijn dochter Emilia, zag ik ze één voor één vallen, die ballen. En ik raakte enigszins in paniek, en ik voelde mij gefrustreerd. Ik had nooit gedacht dat een kind krijgen mijn leven zo op zijn kop zou zetten. Ik ging anders tegen werk aankijken, de relatie met mijn man werd anders (van lovers naar managers van BV gezin) en dan heb ik het nog niet over de tijd voor mijzelf die er nauwelijks meer was. Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om mijn draai weer te vinden in mijn nieuwe leven met kind. En toen ik eindelijk gesetteld was, was ik zwanger van nummer 2.

Nu wist ik wel wat me te wachten stond, dacht ik zo. Dus waar ik bij mijn eerste kind boeken over baby’s, moederschap en opvoeden verslond, deed ik er nu geen een meer open. Immers seen that, done that. Ik zou die tweede er wel bij doen. Hoe anders kon dat zijn? En toen hoorde ik dat het een jongetje zou worden. ‘Oh help, een jongetje, wat moet ik met een jongetje?’, dacht ik een lange tijd. Ik ben opgegroeid in een meidengezin, begreep hoe een dochter werkte, maar een jongetje? Ik moet je eerlijk zeggen, ik zag er tegen op. In mijn beleving zijn jongetjes wild, onbesuisd en hoe dat nu werkt qua luiers verschonen, daar had ik geen idee van.

Geen work-life balans
En toen zag Alessio het levenslicht, zo’n 10 maanden geleden. Inmiddels heb ik het jongetjesschap wel onder controle. Die ballen hoog houden echter was opnieuw een probleem. Een tweede doe je er toch niet even bij. We moesten opnieuw onze draai vinden in ons grotere gezin.

Al snel realiseerde ik mij het volgende: wij moeders verwachten van onszelf dat we alles wel klaarspelen. Dat we soepeltjes al die rollen vervullen die wij ons hebben aangemeten. We verwachten van onszelf dat we ons leven, ons werk, ons gezin en alles wat daar bij hoort goed in balans weten te houden. En daar gaat het dus mis. Die balans bestaat niet. Ja, je leest het goed, work-life balans bestaat niet!

Immers, een balans staat stil. En wanneer staat jou leven stil? Omdat we zo verschrikkelijk ons best doen de boel in balans te houden en daar glorieus in falen, voelen we ons niet goed genoeg. Voelen we ons een slechte moeder, een slechte vrouw, een slechte vriendin en hebben we het idee alles maar half te doen.

Voor mij was dit een eye-opener. Ik hoef van mijzelf niet meer alle ballen hoog houden. Ik zoek de meest belangrijke ballen uit voor dat moment en de rest laat ik liggen. Ook streef ik niet meer naar balans. Dus voor mij geen jongleren en balanceren meer.  En juist dit geeft rust. En dat in een druk huishouden met een eigenzinnig, gevoelig prinsesje en een wild, onbesuisd kereltje. Wie had dat gedacht?

april 2016: De perfecte moeder

‘Mam, mag ik afspreken?’ Mijn dochter Emilia van 4 gaat nu zo’n kleine 2 maanden naar de kleuterschool. Haar start  op de “grote school” was wat lastig voor haar. Een grotere klas, een hoop oudere kinderen, de drukte… ze moest er ontzettend aan wennen. Dagelijks liet ik haar huilend bij haar juf achter. Dat ze dan nu ook vraagt of vriendinnetje S. mag komen spelen, klink als muziek in mijn oren. Het betekent namelijk dat Emilia haar draai begint te vinden op school, dat ze langzaam begint te integreren. Dus natuurlijk mag vriendinnetje S. komen spelen, heel graag zelfs.

Eenmaal met vriendinnetje S. thuis is Emilia druk, hyper bijna, want ze vindt het spannend dat de wereld van school en de wereld van thuis nu samen komen. En ik? Ik merk dat ik opgewekter en met een hogere stem dan normaal probeer dit speelafspraakje gezellig te maken. Want ik geef tot mijn schaamte toe dat ik onzeker ben of vriendinnetje het leuk genoeg vindt om nog eens te komen en bang ben dat Emilia buiten de boot valt. En ik weet dat ik hiermee Emilia te kort doe. Want ze is gewoon een leuke meid en ik moet haar dat volste vertrouwen geven, maar ik wil zo graag dat ze geliefd is op school, dat ze er bij hoort en dat ze gelukkig is, dat ik mijn stinkende best doe om de perfecte moeder te zijn.

Ik haal alles uit de kast om de middag ‘vet cool’ te maken.  Verf, klei, hapjes en drankjes… you name it. En ik geloof dat ze een leuke playdate hebben.

Nadat vriendinnetje is opgehaald, is het huis een war zone. En ik ben uitgeteld. De rol van de perfecte moeder is mij nu eenmaal niet op mijn lijf geschreven. De volgende dag vraag ik Emilia of ze op school weer met vriendinnetje S. gespeeld heeft. Ze zegt: ‘Nee hoor mam, met vriendinnetje J., mag ik met haar afspreken?’… En het circus begint weer van voor af aan.

Hoe doen andere moeders dat toch? Ik hoorde van mede-moeder en schooljuf Karin dat zij de kids die over de vloer komen behandelt alsof het haar eigen kinderen zijn. Dus een knuffel en een aai over de bol wanneer haar eigen kinderen die krijgen en ook dezelfde regels en grenzen. Niks geen perfecte moeder uithangen, maar precies dat doen wat je altijd doet, met zowel de leuke dingen als de minder leuke dingen die daarbij horen.

Mede-moeders, kunnen jullie mij laten weten hoe jullie hier mee omgaan? Wat zijn de ongeschreven regels van het bij elkaar spelen? Ik hoor dit heel graag in een reactie hieronder of connect met mij via Facebook of Twitter. Dank jullie wel!

maart 2016: Hoezo genieten?

"Geniet er van want voor je het weet zijn ze groot." Net bevallen van mijn eerste dochter Emilia, kon ik niets met dit advies. Ik kreeg zelfs ongelooflijk de kriebels van het woord 'Genieten'.  Ik was doodop, ik lag compleet in de kreukels na een horrorbevalling  en moest mijzelf echt opnieuw uitvinden. Ik zat niet op de roze wolk. Mijn wolk had verschillende kleuren: van fel rood tot saai grijs. Al naar gelang of Emilia goed sliep, poepte, dronk en tevreden was. Ik was over het algemeen in overlevingsmodus en dan is bewust genieten best een hele opgave.

Inmiddels zijn we 4 jaar verder. En daar staat ze dan, mijn poppetje. Met een te grote rugzak op haar rug op het plein van ‘de grote school’. Haar kleine handje in de mijne. Met grote ogen kijkt ze rond, haar toekomst tegemoet. Hier gaat ze de komende 8 jaar zo veel leren, zo veel meemaken. Samen lopen we naar haar nieuwe klas. Het is druk. Kleuters, een kop groter dan mijn kleine meid, stuiteren het lokaal binnen om hun vriendjes en vriendinnetjes weer te zien. Emilia is stil. Samen gaan we op haar nieuwe stoel zitten, zij op mijn schoot. Mijn dochter klampt zich aan mij vast. “Mam?” hoor ik haar zacht, “Ik wil niet meer naar de grote school, mag ik met jou mee?” Haar lipje begin te trillen en mijn moederhart knijpt samen. Auw, dit doet pijn.

“Dat gaat niet lieverd” zeg ik haar, “Ik snap dat je het spannend vindt. Je bent nu 4 en je mag gaan leren lezen en schrijven!” Want tja, wat zeg je op zo’n moment dat je heel goed weet dat je haar moet gaan loslaten? Dat je kleintje groot wordt. En dat je als moeder niets liever wil dan haar nog even klein houden, de tijd stil te zetten en haar beschermen tegen de grote wereld.

Ik teken met een pen een hartje op haar hand en op de mijne. Zo zijn we toch een beetje bij elkaar. Ik veeg haar tranen weg, geef haar een grote knuffel, en loop het lokaal uit. Ik doe mijn best niet om te kijken. Pas op straat merk ik dat ik mijn adem heb ingehouden. We zijn een nieuwe fase ingegaan. Ik heb nu een basisschoolkind.

Weer thuis, neem ik mijn zoon van 9 maanden op schoot en duw mijn neus in zijn zachte haartjes. Ik ga hier eens even flink van genieten. Want voor je het weet is hij groot.

februari 2016: Momzilla

“Als moeder doe ik het gewoon nooit goed” jammer ik regelmatig. Sinds ik kinderen en een eigen bedrijf heb, sta ik elke dag in tweestrijd. Ik maak keuzes waar ik mij rot over voel, omdat er gewoon geen beste keus is. Daar ga ik vervolgens eens flink over piekeren en mij diep schuldig over voelen. Tot ergernis van mijn omgeving - vooral manlief moet het dan ontgelden - maakt mij dit chagrijnig, boos en geen leuker mens. Ik ben dan een vreselijke momzilla.

De top 5 van dilemma’s die mij tot een echte momzilla maken. En wat ik er aan doe!

1. Mijn carrière of mijn kids?

“Mam, mahaaaam…. Luister je wel?” “Nu even niet schat, nog even dit mailtje afmaken.” Het komt tot mijn schaamte te vaak voor dat ik, als ik thuis ben met de kinderen voor de nodige ‘quality time’, volledig met mijn hoofd bij mijn werk ben. Ik heb hier een hele tijd mee geworsteld want als ‘werkende moeder expert’ moet ik toch alles weten van work-life balans. Ik moet toch juist die moeder zijn die werk en thuis volledig in balans heeft? Terwijl ik continue het gevoel heb in een spagaat te staan. Met één been sta ik in mijn werk en tegelijkertijd ben ik met één been thuis. Work-life balans dat heb ik niet, en ik geloof ook niet dat dat bestaat.

Ik doe aan work-life harmonie. Met de ene keer meer bezig met work, en dan weer met life. Soms vraagt thuis mijn aandacht, als de kinderen ziek zijn bijvoorbeeld, dan weer mijn werk als er bijvoorbeeld een deadline nadert. Dat is en blijft steeds een getouwtrek, en dat is ok. Want zoals vriendin en mede-moeder Yvette zegt: ‘Een balans staat stil, er gebeurt niets. Terwijl je leven altijd in beweging is, van werk naar huis en weer terug. Balans is saai, harmonie is fijn.’

2. Achterlaten of meenemen?

Mijn hart breekt in duizend stukjes wanneer ik mijn kinderen bij de opvang achterlaat en dochter of zoon hartverscheurend huilt en met handjes naar mij uitgestrekt ‘mama’ snikt. Ik zwaai nog een keer, plak een namaak glimlach op mijn gezicht en loop vastberaden weg. Maar het enige wat mijn moederinstinct mij op dat moment ingeeft is: kind oppakken, mee naar huis nemen en nooit meer achterlaten. Op zo’n moment voer ik een strijd tussen wat ik voel en dat stemmetje in mijn hoofd die mij vertelt dat ik nu echt naar mijn werk moet. En wat kan ik mij daar een partij schuldig over voelen.

Tot ik merkte dat als manlief de kids wegbrengt de kinderen er geen drama van maken en mijn man er ook totaal geen moeite mee heeft om hen bij de opvang achter te laten. Onze oplossing is simpel: hij brengt, ik haal (en als ik ze ophaal, willen ze meestal niet meer weg bij de opvang).

3. Date met mijn bed of met mijn man?

Sinds ik kinderen heb, ben ik moe. En dan heb ik het niet over de moeheid die is opgelost als je een nachtje langer dan 8 uur slaapt, maar over die intense, allesoverheersende moeheid die als een zoemende, vibrerende wolk over je heen hangt. Die moeheid doet mijn relatie echt geen goed. Ik hunker niet naar spannende sexy nachten, maar naar slaap! Op het moment dat we ons echt te weinig man en vrouw gingen voelen en te veel vader en moeder, hebben we er wat aan gedaan: om de week komt er een oppas zodat man en ik een ouderwetse date-night hebben en eens per maand gaan de kinderen het hele weekend logeren bij mijn schoonouders. Dit hebben we al ruim van te voren vastgelegd zodat ik niet op het laatste moment kan terugkrabbelen met het excuus ‘nu even niet schat, ik ben te moe’.

4. Me-time of we-time?

‘Zal ik nog even gaan sporten, of misschien uitgebreid gaan badderen…..? Nee laat maar, de kids hebben me al zo weinig gezien en ik ben al laat’. Kiezen voor mijzelf is iets wat ik moeilijk vind en waar ik mij schuldig over voel. Alsof ik dan egoïstisch ben en te weinig aan mijn gezin denk.  Met als gevolg dat ik mijzelf op de laatste plaats zet. Nu ben ik net als een mobiele telefoon. Ik vind het heel normaal om elke avond mijn telefoon op de oplader te leggen zodat de batterij vol is en hij het de volgende dag weer doet. Minder logisch vind ik het om mijzelf op te laden. Maar wil alles kunnen doen wat ik wil en moet doen en daarbij ook nog eens een leuke moeder zijn, dan zal ik mijzelf ook moeten opladen.  En dat doe ik door me-time. Zet dat bad dus alvast maar aan.

5. Perfect of goed genoeg?

Voordat ik moeder werd zag ik het zo voor me: elke ochtend zitten we als gezin met stralende, schone, uitgeslapen gezichten aan een heerlijk gezond ontbijt. We hebben alle tijd en gaan vervolgens ontspannen en vrolijk naar school en werk. En hoe het nu in het echt gaat bij ons thuis: dat ontbijt hebben we alleen met Kerstmis en met Pasen en alle andere ochtenden gaan de kinderen te laat en met boterham kruimels op hun shirt de deur uit. Hun haren dan nog net wel gekamd (met dank aan papa). Ik ben zelf al blij als ik snel een ontbijtreep in mijn mond kan proppen voor ik in de auto spring.

Elke dag aan een perfect ontbijt willen zitten geeft zo veel druk, gedoe en stress dat werkt niet. Ik word daar een heel gefrustreerde momzilla van. Wat wel werkt is niet meer zo hard mijn best doen om een perfecte moeder te zijn. Goed genoeg is mijn nieuwe perfect. En daar krijgt mijn gezin dan een veel meer ontspannen ex-momzilla voor terug!