Profiel Ewald Vervaet

Je moet inloggen om een vraag te kunnen stellen.

  • AzA, 17 april 2017

    Zoon 26 maand en opeens ander slaapgedrag

    Hallo, Ik heb een zoontje van nu 26 maand oud. Sinds dat hij 18 maand is slaapt hij de nachten gewoon door. Ik doe altijd ons ritueeltje voor het slapen gaan en dan is het welterusten en een aai en ik doe de deur dicht en ik hoor hem niet meer tot de volgende morgen 7 uur. Sinds anderhalve week is dit opeens veranderd. Ik leg hem in bed, lees een boekje en zing een liedje en als dat liedje is afgelopen dan begint hij al te jammeren. Als ik dan na een kus en een aai wegloop dan begint hij helemaal overstuur te huilen. Dus sinds anderhalve week zit ik elke avond en middag tijdens zijn dutje naast zijn bedje totdat hij slaapt. Nu word hij ook sinds een aantal nachten elke nacht opeens heel erg overstuur wakker. Vervolgens blijft hij zo'n 2 tot 3 uur lang wakker. Ook word hij opeens huilend wakker vanuit zijn middagdutje. Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb wel het idee dat ik er echt voor hem moet zijn dus ik laat hem ook niet alleen en huilen. Alleen ik ben nu bijna 30 weken zwanger en het sloopt me wel een beetje. Ook wil ik er bij vermelden dat ik sinds 2 maanden in een scheiding lig, dus ergens heb ik ook het idee dat het misschien daardoor komt? Of is het een gewone fase? Ik hoop dat mijn verhaal duidelijk zo is. Groetjes, Azra

    Ewald Vervaet, 18 april 2017

    Beste Azra,
    Ik weet helemaal niets van de psychologische ontwikkeling van het slapen, maar is denk dat zijn veranderde slaapgedrag vooral met een nieuwe ontwikkelingsfase te maken heeft. Rond 26 maanden begint fase 9 en in die fase kan het kind zich ook afwezige voorwerpen en personen voorstellen én krijgt het een eerste besef van het feit dat hij - net als ieder ander mens - een innerlijke wereld heeft. Het zou heel goed kunnen zijn dat hij bijvoorbeeld tijdens een droom van een bepaald droombeeld schrikt.
       Het is uiteraard altijd mogelijk dat je zwangerschap én scheiding er ook wat mee te maken heeft, maar dan indirect, bijvoorbeeld omdat jij wat gespannener bent - wat me begrijpelijk en logisch lijkt want zowel zwanger zijn als aan het scheiden zijn zijn op zich al ingrijpend genoeg en dus helemaal samen.
       Daar kan ook nog bij komen dat fase 9 (gemiddeld 26-31 maanden) wel eens de fase van de dreumespuberteit wordt genoemd. Een kind dat in die fase enkele keren per dag een heel onredelijke bui hebben en dat ook uitschreeuwen en uithuilen.
       Wat het slapen betreft lijkt het me zonder meer van groot belang dat je van het slapen gaan een ritueel probeert te maken, met vooral onderdelen waar je zoon plezier bij heeft. Je zou hem vóór je voorleest bijvoorbeeld eerst naar een aantal afbeeldingen in zijn kamer kunnen laten zwaaien en daarna naar de sterren en de maan. Na het voorlezen zou ook nog enkele rituele handelingen kunnen doen - inderdaad een zoen, een aai, maar misschien er is nog zo wat te doen.

    Heel veel succes met alles! Want dit is een pittige tijd voor je.
       Met vriendelijke groeten,

    Ewald

    P.S. Over fase 9 schrijf ik uitvoerig in hoofdstuk 9 van mijn boek 'Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar'; zie http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e....

  • laur-1029615, 13 april 2017

    onrust na een dag weg

    Hallo Ewald, Mijn zoon is 1,5 jaar oud. Hij gaat nu sinds twee weken elke dinsdag naar mijn schoonmoeder in plaats van dat mijn schoonmoeder naar ons huis komt om de hele dag op te passen. Hij is erg vertrouwd met haar, omdat ze al vanaf zijn geboorte wekelijks oppast in ons huis. Verder is mijn zoontje het gewend om een dagje ergens anders te zijn - hij gaat bijvoorbeeld eens per week naar de gastouder. Nu merk ik dat hij als hij thuis komt van oma (sowieso na een dag ergens anders), tijd nodig heeft om te 'landen' en daar nemen we ook de tijd voor (anderhalf uur voor bedtijd is hij dan thuis). Zelf spelen, ook even samen boekjes lezen en vast bedritueel. Toch blijft hij nadat ik hem in bed heb gelegd, lang huilen en onrustig na een dag bij oma. Wat kan ik als moeder doen? Groetjes, Laura

    Ewald Vervaet, 14 april 2017

    Beste Laura,

    Er zijn drie mogelijkheden - of eigenlijk vier want de eerste telt twee ondermogelijkheden:
    * Het heeft met een ontwikkelingsfase te maken. In fase 6 (gemiddeld 15-18 maanden) is er sprake van een zekere eenkennigheid en ook van een zekere moeite met het veranderen van omstandigheden. Dit verschilt uiteraard erg van kind tot kind, maar jouw kind zou hier extra gevoelig voor kunnen zijn.
       In fase 7 (gemiddeld 18-22 maanden) ontstaan zogeheten mentale beelden, op grond waarvan de eigenlijke taalontwikkeling aanvangt. Een soort mentaal beeld is het ruimtelijke mentale beeld. In het geval van je zoon: hij zou misschien een bijzondere indruk kunnen overhouden aan wat hij bij oma heeft gezien. Heel waarschijnlijk acht ik deze ondermogelijkheid niet.
    * Het heeft te maken met wat er bij oma is gebeurd. Heeft zij een manier van doen waardoor hij een beetje van zijn stuk is gebracht? Of omgekeerd: gebeurt er juist iets dat hij heel graag heeft en waar hij eigenlijk bij had willen blijven? (Vooral door de eerste mentale beelden in fase 7 heeft het kind weliswaar nog geen beelden van het verleden, maar wel kan 'iets' blijven hangen - bijvoorbeeld door iets in jouw huis dat hij op een of andere manier aan iets bij oma koppelt.
    * Het heeft met zijn persoontje te maken. Dit moet vrij zeker een rol spelen: is hij ergens in het bijzonder gevoelig voor?

    Misschien is er nog een vierde mogelijkheid, maar daar kom ik zo gauw niet op. Ik vind het een beetje raadselachtig maar hoop dat je toch iets hebt aan wat ik hierboven heb geschreven. 
       Schrijf er gerust nog eens over als iets van het bovenstaande je op een bepaald spoor heeft gebracht.
       In alle gevallen: veel succes - je schrijft heel lief en betrokken over hoe je hem 'opvangt' als hij weer bij je is.

    Met vriendelijke groeten,

    Ewald

    P.S. Over de fasen 6 en 7 schrijf ik uitvoerig in de hoofdstukken 6 en 7 van mijn boek 'Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar'; zie http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e...

  • suze-1150088, 17 maart 2017

    Gecorrigeerde leeftijd gebruiken; wanneer?

    Goedemorgen Ewald, Onze dochter is 5 weken te vroeg geboren en nu (ongecorrigeerd) bijna 6 maanden. Ik worstel met het probleem wanneer ik nu precies haar gecorrigeerde leeftijd moet toepassen. Voor haar ontwikkeling begrijp ik dit, maar is het ook verstandig dit voor eten en slapen te doen? Onze kinderarts geeft aan voor stappen in de voeding gewoon haar kalenderleeftijd aan te houden, omdat haar darmpjes zich begonnen te ontwikkelen zodra ze flesvoeding kreeg. Voor slapen en wakkertijden kom ik er niet echt uit... Alvast bedankt, Suze

    Ewald Vervaet, 18 maart 2017

    Beste Suze,

    Ik zou me hier niet druk over maken: die vijf weken van de te vroege geboorte vallen steeds meer in het niet bij de variatie waarop kinderen zich iets nieuws eigen maken. Zo zijn er kinderen die al met 10 of 11 maanden los kunnen lopen en andere die dat pas met 20 of 22 maanden doen - gemiddeld doen ze dat rond 15 maanden. Hoe ouder een kind wordt, hoe groter de variaties zijn. Zo is een kind gemiddeld met 6,5 jaar leesrijp, maar er zijn al kinderen leesrijp vóór hun vierde verjaardag en het oudste kind dat ik ken dat leesrijp werd, was dat met 10 jaar en 2 maanden!
       De rijpheid van een kind moet je overigens niet in zijn geheel bekijken maar per ontwikkelingsdomein, dus naar lopen, klanknabootsen, woordjes, tijdbesef enzovoort.

    Alle goeds en
       Met vriendelijke groeten,

    Ewald

    P.S. Over de psychologische ontwikkeling in de drie eerste levensjaren heb ik een boek geschreven dat is gebaseerd op 28 kinderen die ik om de zes weken heb gevolgd: Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar; zie http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e...

  • Es 1987, 26 januari 2017

    Zindelijk worden

    Goedendag, Onze dochter van 3,5 toont al ongeveer 1,5 jaar interesse voor het potje/wc. Haar eerste plas erop was dan ook al september 2015. Maar tot op heden is ze nog niet volledig zindelijk. Poepen kon ze met de kerst 9/10 dagen achter elkaar op de wc. Ook bij de vreemde wc's van familieleden. Tot we zeiden; wat super goed. Je bent al zindelijk met poepen. Toen is ze ermee gestopt. Plassen is ze afgelopen zomer ook eigenlijk zo goed als zindelijk geweest. Er zijn twee, drie ongelukjes op een dag. We hebben het idee dat ze het heel goed kan. Maar dat er iets is waarom ze niet wil. We hebben beloningssystemen met stickers en kadootjes, een bakje chocolaatjes (net als stickers, als die op is een kado) niks werkt. Vandaag heeft ze zelfs in de wc op de grond geplast. In plaats van dat ze op de wc klom. Wat kunnen we hiermee? Het consultatieburo helpt niet echt mee, die zeggen ach gewoon afwachten. Maar het duurt niet lang meer, dan moet ze naar school. Verder hakkelt ze op het moment ook heel erg, deed dit wel vaker maar nu echt wel extreem. (15-20 keer ja, ja, ja,ja, ja, ja, ja, ja maar, ja, ja, ja, ja , ja, ja, ja maar, maar maar maar, ja maar ja maar dat lust ik niet. (Om een voorbeeld te noemen). Kan dit met elkaar te maken hebben? Kan u ons tips geven? Groeten, Tamara

    Ewald Vervaet, 05 februari 2017

    Beste Tamara,
    Het klopt dat kinderen rond hun tweede verjaardag blijken van zindelijkheid geven. Dat wil zeggen, in psychologisch opzicht kunnen ze dan een verband leggen tussen bepaalde signalen die ze aan hun lichaam voelen en het feit dat ze enkele sekonden of minuten later zullen poepen en/of plassen, dus dat er vocht en/of poep in hun luier zit.
       Ik zou je willen aanraden om haar geregeld in huis naakt rond te laten lopen. Dan zal ze vanzelf merken wat er bij haar billen gebeurt als ze die signalen voelt. Het probleem is dat de tegenwoordige luiers gewoon zó goed zijn, dat kinderen haast niet meer voelen dat ze nat worden - de luiers absorberen dat allemaal.
       Ik kan je dan ook aanraden om op gezette tijden - als ze wakker is - rond haar kruis ín haar luier een doek of zo te doen, die niet goed absorbeert - dan merkt ze ook wat er gebeurt. Of je doet haar helemaal geen luier om (uiteraard doe je dat alleen als jullie thuis zijn), zodat ze merkt dat haar kleren vies worden als ze erin plast en poept.
       En uiteraard staat er in al die gevallen een potje klaar...

    Succes en
       Met vriendelijke groeten,

    Ewald

    P.S. In hoofdstuk 8 van mijn boek 'Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar' ga ik uitvoerig in op zindelijkheid; zie http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e....

  • suze-1150088, 19 januari 2017

    Ineens huilen bij naar bed brengen

    Beste Saskia, Ik heb een vraag over onze dochter Sophie, nu ruim 17 weken oud (gecorrigeerd 12 weken) geboren op 29-9. Sinds ongeveer 4 weken is er ineens inrust ontstaan bij het naar bed brengen. Dit geld voor alle slaapjes, 's avonds het ergst. We zijn al vroeg begonnen (bij 2/3 weken oud) met een regelmaat van gebeurtenissen. Hier hebben we alleen iets in gewijzigd toen ze minder ging spugen, ongeveer 6 weken geleden. We verschoonden haar tussentijds, zodat de melk wat kon zakken en de voeding in 2 werd gedeeld. Nu drinkt ze gewoon tot ze genoeg heeft, met tussentijds boeren en achteraf verschonen. Deze nieuwe regelmaat accepteerde ze gewoon en er waren geen problemen. Tot een paar weken geleden. Even wat info over wat we doen; Volgorde is wakker worden, pacco doek open, gordijnen open (behalve ''s nachts) , even lekker uitrekken in bed en ondertussen maken we het flesje. Uit bed, alleen direct verschonen bij poepluier of lange slaap, slab om, kleren aan en meteen voeden. Tussendoor of na het voeden (afhankelijk hoe wakker ze is) even spelen op schoot. We leggen haar max. 2x per dag 5 of 10 minuutjes in de box. Voor of na de voeding, ook afhankelijk van hoeveel honger ze heeft of hoe moe ze is. Daarna volgt een duidelijk bedritueel; kleren uit, verschonen, slaapzak Pacco aan (zeggen we ook paar keer), gordijnen dicht, even wiegen in de schommelstoel met slaapliedje en wegleggen. Sophie is verder gezond en een vrolijk meisje, dat zich ontwikkelt naar gecorrigeerde leeftijd. Lacht veel, kraait al, sabbelt op haar handjes, herkent geluiden, grijpt en pakt, en volgt mensen, geluiden en speeltjes. We hebben sinds de kraamweek flesvoeding op verzoek gegeven, en inmiddels heeft ze zichzelf teruggebracht naar 7 voedingen per dag, waarbij ze al weken een zelfde ritme aanhoud en ook haar avond en nachtslaap heeft verschoven, waarbij ze erg goed slaapt. We volgen haar behoefte en ritme en dit werkt prima. Ze is maximaal 60 minuten per keer wakker, ze is vaak na 45 minuten al erg moe dus we letten goed op haar slaapsignalen en houden haar nooit te lang op, houden rekening met afspraken buiten de deur en visite, en met teveel prikkels voor het slapen gaan. Sinds kort begint het huilen al in de schommelstoel. Ze wurmt en worstelt in haar paccodoek, is onrustig en begint te huilen. Troosten lukt redelijk, maar 's avonds veel moeilijker. We proberen haar pas weg te leggen als ze wat rustiger is geworden, maar alsnog huilt ze bij het in bed leggen. Dit is van de een op de andere dag ontstaan en we hebben geen idee waarom. We zijn niets anders gaan doen dan normaal. Er is ook niets gebeurd waardoor haar wieg geassocieerd zou kunnen worden met narigheid, ze ging altijd gewoon slapen. Als ze huilt herkennen we de verschillen in huiltjes goed; moe/uithuilen huil, honger huil en boertje huil. Als er niets aan de hand is gaan we alleen naar haar toe als het huilen écht huilen wordt en erger (dreigt) te worden. Langer dan 5 minuten laten huilen geloven wij niet in bij zo'n jong kindje, en ze heeft tot nu toe altijd bewezen dat ze huilt met een reden. Bovendien kan ze behoorlijk overstuur worden als ze écht huilt, tot staken van ademhalen en gillen aan toe. Troosten doen we zo; We komen de kamer in, laten het licht uit, zeggen ssssst, geven speentje, aai over haar bolletje en zeggen "lekker slapen, tot strakkies" en gaan weer weg. Na 1, 2, soms 4x jengelt ze zichzelf dan in slaap. 'S avonds slaapt ze van 19:00-02:30/03:00 en daarna weer van 03:30/04:00-06:30/07:00. 'S nachts doet ze dit nagenoeg nooit trouwens. 'S avonds bij het naar bed brengen is het t ergst, ze is dan bijna overstuur soms, maar soms ook niet. We zien inmiddels wel een soort vermoeidheid/heb medelijden-blik in haar ogen. Overdag is het minder, maar na haar middagslaapje en eerstvolgende voeding begint het. Ze doet 's ochtends 2 korte slaapjes van een uur, een middagslaap van 1,5-2,5 uur en nog een middagdutje ergens tussen 16:00-17:30 van 30 minuten/45 minuten, maar vaak lukt dit niet en ligt ze huilend in haar wieg. Dit heeft ze al vanaf dat ze 4 weken oud is, dus het einde van de middagdutje is altijd al rommelig geweest, maar daar komt nu dit huilmoment bij het naar bed brengen bij. We laten haar dan bij jengelen gewoon liggen, heel soms slaapt ze dan eventjes maar vaker niet dan wel. We badderen/douchen of wassen dan rond 17:30/18:00 en geven de laatste voeding, waarna ze dus lang slaapt. We hebben ons alles al afgevraagd, en checken trouw of ze nog moet boeren, een vieze luier heeft, buikpijn heeft, koorts zou kunnen hebben, maar het is vaak niets van dit alles. Het lijkt wel alsof ze zich verzet tegen het naar bed gaan, of angstig is ofzo. Op onze arm in de schommelstoel huilt ze echt verdrietig, soms met traantjes en lijkt het alsof ze even moet vertellen dat ze verdrietig is. Bij oma doet ze dit ineens ook sinds die tijd, bij de kinderopvang valt het mee maar ik ben bang dat het ook daar zal gaan gebeuren. 1) Zou dit iets met haar ontwikkeling te maken kunnen hebben? Omdat het zich zo plots voordoet en we merken dat ze veel meer is gaan lachen, geluid maken en bewegen de laatste 2 weken. 2) Of misschien is ze het inbakeren zat, hoewel we de afgelopen weken (door o.a. vaccinaties) al vaker met gewone slaapzak hebben laten slapen en ze dan erg onrustig is, zichzelf wakker houdt door maaiende armpjes etc. en duidelijk minder diep slaapt. Iets anders kunnen we niet bedenken. 3) Het slaapje aan het einde van de middag, is het normaal dat ze hier moeite mee heeft? Meestal is ze dan dus wakker van 16:30 totdat ze de laatste voeding heeft gehad en om 18:30/19:00 gaat slapen, dat baart me wel wat zorgen. Hopelijk herken jij misschien iets in dit verhaal dat wij over het hoofd zien of ons blind op staren. Met vriendelijke groet, Suze Teunissen

    Ewald Vervaet, 05 februari 2017

    Beste moeder,

    Goed dat je de weg hebt weten te vinden naar onze Deskundigenrubriek. Onze deskundigen geven graag advies. Het is alleen de bedoeling dat je je vraag bondig en duidelijk stelt in max. 100 woorden. Op dit moment kan Ewald jouw vraag dan ook niet beantwoorden.

    Redactie WIJ

  • AniqueIsa, 17 januari 2017

    Zoontje 2jr beheerst ons gezin

    Beste Ewald, Sinds de geboorte van ons zoontje hebben wij onze handen vol. Het begon met bijna 24/7 huilen, slapeloze nachten, eindeloos wiegen, enzovoort. Nu zijn we 2 jaar verder en we kunnen nog steeds de ondoorbroken nachten op 1 hand tellen. Onze zoon uit zich in alle opzichten intens, waardoor wij het moeilijk vinden met hem om te gaan. vaak wakker snachts, sochtend 5.00uur wakker (schreewend) en niet meer gaan slapen, (waardoor onze dochter die inmiddels naar school gaat wakker wordt) overdag heftige buien, waarbij hij zichzelf aan zijn hoofd verwond, (Dit proberen we te voorkomen, maar willen hem hier ook niet in 'verwennen' door hem maar weer van de grond te plukken) afscheid nemen is en blijft een groot drama, of dat nou de opvang, oma of tante is waar hij wekelijks komt. (hij kan zo een halve ochtend voor de deur gaan zitten, of de hele dag verdrietig blijven tot we er weer zijn) We proberen alles positief te benaderen, alternatieven te bieden, zijn aandacht op iets anders te krijgen, te belonen, uit laten razen, we hebben voor ons gevoel alles wel geprobeerd. Niets lijkt te werken, en het geduld van ons beide raakt op. natuurlijk is hij niet de hele dag boos, hij kan ook heel blij en lief zijn, en ook daar is hij intens in, extreem veel knuffelen ( hij kruipt bijna in je), bij je willen zitten, als hij blij is en er zijn andere kindjes ( of volwassenen maakt eigenlijk niet uit) claimt hij alles en iedereen, constant aandacht vragen van onbekenden, kent geen schaamte en is niet terughoudend in welke situatie dan ook. dat levert vaak ongemakkelijke momenten voor ons op. we weten dat hij het goed bedoeld maar de manier waarop vinden andere kinderen (en volwassen) zichtbaar vervelend. we hebben al eens hulp gezocht bij een pedagoog en daar hebben we wat tips gekregen zoals alternatieven bieden, maar dat slaat ondertussen ook niet meer aan. het beheerst ons gezins leven, mijn dochter krijgt niet de aandacht die ze verdient, (zij is echt het tegenovergestelde van haar broertje), ik ga niet meer met hem alleen ergens heen (supermarkt oid) omdat er altijd strijd gevoerd ( lees corrigeren, alternatieven beiden etc.) moet worden. naar zwemles van de oudste kan niet want hij wil ook dus we moeten zorgen dat bij bij de andere ouder is zodat we daar de strijd niet elke week aan hoeven en ga zo maar door. We beseffen ook dat het een groot deel voor nu te maken heeft met de peuter pubertijd en dat van onze manier van handelen, en dat geduld de beste kanshebber is, maar we zoeken naar een houvast of een nieuwe manier om te handelen om er voor te zorgen dat er weer een positieve sfeer in ons gezin komt. Ik hoop dat u een goede tip voor ons heeft of ons kunt adviseren waar we de juiste hulp kunnen vinden. Ik kijk uit naar uw reactie. Hartelijk groet, Anique

    Ewald Vervaet, 21 januari 2017

    Beste Anique,
    Ik ben slechts thuis in de rechtgroei in de psychologische ontwikkeling van het kind tussen geboorte en ongeveer 8 jaar. Ik voel met je mee, maar kan niets voor je doen. Ik raad je sterk aan om in overweging te nemen dat je naar een opvoedkundig buro gaat.
    Veel succes daarmee en
    Met vriendelijke groeten,
    Ewald 

  • Jewel82, 03 december 2016

    Ontwikkeling kind bijna 3 jaar

    Goedendag, Ik heb een kindje van nu bijna 3 jaar (eind december) in de opvang. Ik maak me een beetje zorgen om zijn ontwikkeling en vraag me af in hoeverre dit terecht is. Wat het meest opvalt is zijn taal. Hij brabbelt/maakt klanken. Hij maakt uit zichzelf hooguit maar 2 woord zinnen (zoals: 'toto glijden' (met 'toto' bedoeld hij zijn naam, hij kan zijn echte naam nog niet uitspreken). Als hij meer dan 2 woorden zegt is het een letterlijke herhaling van wat ik of een ander net gezegd heeft (ik hoor mezelf gewoon terug). Of hij zingt een liedje letterlijk na. Dat kan hij dan wel. Als ik hem vraag wat hij zonet gedaan heeft antwoordt hij niet, hij 'vertelt' sowieso niets over wat hem bezig houdt of wat hij gedaan heeft (ook niet met 1 simpel woord). Alleen zegt hij dus soms wat hij op dat moment aan het doen is. Sociaal-emotioneel is hij ook niet sterk. Hij gaat huilen als een kindje hem een duwtje geeft of 'aan de kant! roept. Tja peuters zijn niet altijd even lief tegen elkaar......zal dat zelf nooit doen. Toont geen behoefte om 'zelluf' te doen. Hij wacht tot iemand zijn schoenen of jas bijv. komt aandoen, heeft dat nog nooit zelf geprobeerd of een poging daartoe gedaan. Zoekt zelf bijna geen initiatief om contact te zoeken met een ander hoewel hij er wel duidelijk van geniet als een ander toenadering zoekt. Hij is een kei in imiteren. Hij doet en volgt letterlijk wat een ander dan doet (dat maakt hem een populair speelmaatje). Gebruikt zelf weinig fantasie of rollenspel (wel weer letterlijke imitatie). Heeft weinig/geen behoefte aan groepsspellen, trekt zich regelmatig terug en gaat ergens alleen zitten, hoort/ziet dan niet meer wat er in zijn omgeving gebeurd. Als ik iets uit de gesloten speelgoedkast pak om iets te gaan doen met de kindjes, heb ik ze gelijk allemaal uit nieuwsgierigheid om met heen staan, hij kijkt soms niet op of om of kijkt even en gaat weer verder. Hij heeft maar beperkte interesses. Het enige waar ik hem echt enthousiast voor krijg is apparatuur, muziek en/of iets met tv. Daarentegen heeft hij wel dingen waar hij weer op voorloopt. Hij weet precies hoe apparatuur werkt of heeft dat heel snel door. Hij kent het alfabet van a tot z en ook in het Engels. Datzelfde geldt voor de cijfers van 1 t/m 10. Hij kan ze dus lezen. Moet ik me echt zorgen maken nu? Met vriendelijke groeten, Jewel

    Ewald Vervaet, 05 december 2016

    Beste Jewel,

    Uit wat je schrijft, maak ik op dat hij op spraakgebied achterloopt, maar omdat er ook zaken zijn waar hij in voorloopt, zou ik me over zijn algehele ontwikkeling geen zorgen maken. Dat oordeel zou ik wellicht kunnen bijstellen als ik hem zelf zou zien.
       Er is echter een andere kant aan wat je schrijft en dat is dat het echt veel te hoog gegrepen is om een kind van nog geen drie het alfabet te leren en al helemaal om hem dat in twee talen te doen. Ik vraag me dan ook af - te recht of niet - of je je zoon wel voldoende op zíjn nivo aanspreekt.
       Een voorbeeld. Vanaf ongeveer de eerste verjaardag zijn kinderen in staat tot klanknabootsingen (jij schrijft ook wat over nabootsingen). Ik zou eens proberen dat (alsnog?) met hem te doen. Enzovoort. Als hij iets blijkt te kunnen, kun je meteen naar het volgende in de fasische ontwikkeling. Het zou me niets verbazen als hij dan over 3-5 maanden spreekt als een kind van 3.
       Ik kan je met een gerust hart mijn boek 'Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar' aanraden. Daar staan 10 hoofdstukken in over elk van de 10 ontwikkelingsfasen tot ongeveer 3 jaar. Zie http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e....

    Veel succes!

    Met vriendelijke groeten,

    Ewald

  • BRI2, 14 november 2016

    Schrikkerige en soms angstige baby

    Beste Ewald, Onze zoon van 9 maanden schrikt heel snel van geluid. Als we bijvoorbeeld plotseling beginnen te praten schrikt hij al. Hij gaat dan niet huilen, maar kijkt vaak wel even naar ons, alsof hij wil checken of het ok is. Op zich is dit niet zo'n probleem, maar hij reageert wel heel sterk op geluiden die hij niet goed kan plaatsen. Als er bijvoorbeeld iets hard op de grond valt en hij heeft het niet zien vallen begint hij te huilen. Ook op andere baby's reageert hij zo. Als andere baby's van zijn leeftijd 'gewone' babygeluiden maken, begint hij vaak te huilen, alsof hij bang is. Ook gaat hij vaak huilen als een andere baby huilt. Het is sowieso een kind dat een beetje de kat uit de boom kijkt en niet direct op zijn doel af gaat. We zijn natuurlijk benieuwd waar dit gedrag vandaan komt, maar nog liever willen we hem hier op de juiste manier in begeleiden waar dat kan. Het is natuurlijk niet veel informatie zo, maar ik hoop dat u ons hiermee verder kunt helpen. Alvast bedankt! Groeten, Anne

    Ewald Vervaet, 17 november 2016

    Beste Anne,

    Heel opmerkelijk, wat je schrijft. Ik ben hier in het geheel niet mee bekend. Is het misschien een idee om hem eens op zijn gehoor te laten onderzoeken? Al lezende vroeg ik me af of hij misschien een te goed gehoor heeft. Ik spreek nu een beetje uit mijn eigen ervaring want ik heb een lieve buurvrouw maar zij heeft een dermate scherp gehoor dat zij het idee heeft dat ik door mijn huis loop te stampen terwijl ik toch echt zachtjes op mijn sloffen loop.
       Het heeft misschien niets met je zoon te maken, maar ik wou je die associatie toch schrijven.
       Een ander punt is: met 9 maanden zit een kind meestal in fase 4 van de algehele psychologische ontwikkeling, die gemiddeld tussen 8 en 12 maanden loopt. Een kind krijgt dan letterlijk oog en oor voor 'regelmaat'. Vandaar ook dat dat de fase is waarin kinderen zich gaan hechten aan hun belangrijkste verzorgers en waarin ze 'angst voor vreemden' gaan krijgen. Mocht dit bij hem spelen in zijn reacties op geluiden, dan kun je hem bepaalde geluiden misschien ook laten zien, als je begrijpt wat ik bedoel: als hij schrok voor iets dat buiten zijn gezichtsveld viel, zou je datgene nog eens kunnen laten vallen terwijl hij de val wél kan zien.

    Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
       Alle goeds in elk geval!

    Met vriendelijke groeten,

    Ewald

  • BRI2, 14 november 2016

    Schrikkerige en soms angstige baby

    Beste Ewald, Onze zoon van 9 maanden schrikt heel snel van geluid. Als we bijvoorbeeld plotseling beginnen te praten schrikt hij al. Hij gaat dan niet huilen, maar kijkt vaak wel even naar ons, alsof hij wil checken of het ok is. Op zich is dit niet zo'n probleem, maar hij reageert wel heel sterk op geluiden die hij niet goed kan plaatsen. Als er bijvoorbeeld iets hard op de grond valt en hij heeft het niet zien vallen begint hij te huilen. Ook op andere baby's reageert hij zo. Als andere baby's van zijn leeftijd 'gewone' babygeluiden maken, begint hij vaak te huilen, alsof hij bang is. Ook gaat hij vaak huilen als een andere baby huilt. Het is sowieso een kind dat een beetje de kat uit de boom kijkt en niet direct op zijn doel af gaat. We zijn natuurlijk benieuwd waar dit gedrag vandaan komt, maar nog liever willen we hem hier op de juiste manier in begeleiden waar dat kan. Het is natuurlijk niet veel informatie zo, maar ik hoop dat u ons hiermee verder kunt helpen. Alvast bedankt! Groeten, Anne

    Ewald Vervaet, 21 januari 2017

    Al beantwoord want de vraag is twee keer gesteld.

  • anni-751639, 13 juli 2016

    Overgrootmoeder

    Hallo, Ik heb twee dochters: een van bijna 3,5 jaar en een van bijna 2 jaar. Mijn oma, hun overgrootmoeder, ligt nu in het ziekenhuis en er wordt mogelijk gestopt met de behandeling en over gegaan op palliatieve zorg. Ik vind het zelf erg ingewikkeld. En zeker nu ik twee meiden heb. Hoe en wat kunnen ze aan? Wat kan je vertellen. Ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven Groeten, Anniek

    Ewald Vervaet, 20 juli 2016

    Beste Anniek,
    Doodgaan en dergelijke zal je dochters nog helemaal niets zeggen. Als hun overgrootmoeder is overleden, kun je de oudste zeggen dat zij is weggegaan en dat ze een ster is geworden, waar ze elke avond - als ze dat wil - naar kan zwaaien - je kiest een duidelijke ster uit die goed bij heldere hemel is te zien. De jongste zal dan wel mee willen zwaaien.
       Misschien vind je dit een beetje vreemd, maar het werkt echt. Na enkele weken denkt de oudste niet meer aan het zwaaien naar die ster - of ze zal er soms ineens nog eens aan denken. Maar na verloop van tijd gaat dit weg en is ze het hele gebeuren met overgrootmoeder en de ster vergeten - uiteraard alleen als je het er zelf niet geregeld over begint.

    Succes! Ook heel veel sterkte met het overlijden van je oma.
       Met vriendelijke groeten,

    Ewald

    P.S. Je oudste dochter zit in de meeste opzichten in fase 11 van de algehele psychologische ontwikkeling. Die loopt gemiddeld tussen 3 jaar en 3 jaar en 9 maanden. Zie verder hoofdstuk 1 van mijn boek 'Naar school; psychologie van 3 tot 8 jaar'; http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/naar-school-psychologie-van-3-tot-8-jaar-ewal....
       Je jongste dochter zal in de meeste opzichten in fase 8 van de algehele psychologische ontwikkeling zitten. Die loopt gemiddeld tussen 22 en 26 maanden. Zie verder hoofdstuk 8 van mijn boek 'Groeienderwijs; psychologie van 0 tot 3 jaar'; http://www.uitgeverijelmar.nl/boek/groeienderwijs-psychologie-van-0-tot-3-jaar-e...

Pagina's