Profiel DOCK

mei 2017: Bijten

"Mijn dochtertje (2,5 jaar) is ineens begonnen met bijten. Ook de juf van de peuterspeelzaal heeft mij hier al over aangesproken. Mijn moeder heeft gezegd dat ik gewoon een keer hard terug moet bijten, om te laten voelen wat zij bij de andere kinderen doet. Ik wil dit eigenlijk niet doen. Maar andere ouders zeggen ook dat dit bij hen geholpen heeft."

Het bijten van andere kinderen komt vaker voor bij peuters van 2 jaar.  Het is een uiting van emoties. Je dochtertje is nog niet goed in staat om haar gevoelens te uiten met woorden. Ze doet dit door te bijten. Een peuter heeft nog geen inlevingsvermogen en is zich er dus niet van bewust wat hij een ander aandoet. Jij bent een rolmodel voor je dochtertje. Zij zal jouwgedrag dus kopiëren.  Door zelf je kind te bijten geeft je een dubbele boodschap. Je zegt aan de ene kant dat het niet mag, maar doet het zelf ook.

Je kunt je dochtertje duidelijk maken dat bijten niet de bedoeling is door “AU!! “ te roepen als zij bijt. Als je al 'straf' geeft, zorg dan dat je duidelijk uitlegt waarom het gedrag niet goed is. En welk gedrag je dan wel verwacht. Hou het kort en bondig. Het kan ook zijn dat je dochtertje op deze manier om aandacht vraagt. Ook negatieve aandacht is een vorm van aandacht. Probeer er dan niet teveel aandacht aan te geven. Anders loont het voor haar dit gedrag te herhalen.

Probeer het gevoel achter het bijten te achterhalen. Is dit bijvoorbeeld bijten uit ‘liefde’ leg dan uit dat een kusje of een knuffel beter is en probeer dit uit. Is het bijten uit boosheid, probeer dan bijvoorbeeld een kussen waar het kind op mag slaan. Of laat je dochtertje heel hard roepen “Ik ben boos!!” of “ik vind dit niet leuk!!”. Wat de reden dan ook is waarom ze heeft gebeten. Hierdoor ontdekt je dochtertje waarom ze boos is en hoe zij dit met woorden kan laten merken.

Bij je dochtertje gebeurt het vaak bij andere kinderen. Het is dan ook goed om beide partijen bij elkaar halen. Laat je dochtertje sorry zeggen door middel van een knuffel of een kusje. 

april 2017: Richtlijnen voor de tablet

"Iedere ochtend als mijn dochter (3 jaar) wakker wordt, pakt zij meteen de tablet. Ook als ze thuis komt van de peuterspeelzaal en voor het slapen gaan, wil ze op de tablet. Ik vind het moeilijk om daarin grenzen aan te geven. Hoe moet ik dat doen?"

Bedankt voor je vraag! Je bent niet de enige ouder die hier tegenaan loopt. Doordat de media en het mediagebruik volop in ontwikkeling zijn, is het lastig om terug te vallen op tradities. Hierdoor ontstaan er veel vragen rondom het gebruik. Omdat je dochter nog jong is, is het belangrijk om voor jezelf als ouder duidelijk te hebben wat je wel goed vindt en wat niet. Wanneer je dit voor jezelf duidelijk hebt, is het stellen van grenzen makkelijker.

Rustmoment
Het kan zijn dat je dochter een rustmoment nodig heeft na haar ochtend op de peuterspeelzaal. Op dat moment vindt ze het misschien fijn om een filmpje te kijken of een spelletje te doen op de tablet. Hierover kan je duidelijke afspraken maken. Het kan bijvoorbeeld werken om een wekkertje te zetten. Als deze afgaat, dan moet ze stoppen. Als je dochter het moeilijk vindt om daarna zelf te gaan spelen, kan je wat anders aanbieden. Denk hierbij aan een spelletje dat jullie samen beginnen. Ze kan hiermee daarna zelf verder spelen.

Hieronder volgen enkele  adviezen over de beeldschermtijd die bij elke leeftijd past:

Tot 2 jaar: 5 minuten per dag samen

2 - 4 jaar: 5 tot 10 minuten per keer, tot maximaal een 30 minuten per dag

4- 6 jaar: 10 tot 15 minuten per keer, tot maximaal 1 uur per dag

februari 2017: Zoontje wil geen tanden poetsen

Mijn zoon van 5 jaar wil zijn tanden niet poetsen. Hij wil ook niet dat ik hem help. Kunnen jullie mij advies geven over hoe ik dit het beste kan aanpakken?

Beste ouder,

Bedankt voor je vraag! We begrijpen goed dat je het niet leuk vindt dat je zoon hier moeite mee heeft. Tandenpoetsen is heel belangrijk voor het gebit. Het is een activiteit die dagelijks terugkomt. Daarom is het extra vervelend als dit steeds problemen oplevert. Het is daarom goed nu al aandacht aan dit probleem te besteden. Om te voorkomen dat het niet willen tandenpoetsen tot steeds grotere weerstand of een slecht gebit zal leiden. Heb je wel eens aan je zoon gevraagd waarom hij zijn tanden niet wil poetsen? Misschien vindt hij de tandpasta niet lekker, de borstel in zijn mond kan voor hem een vervelende ervaring zijn of vindt hij het gewoon niet fijn om te doen.

Maak er een leuk moment van
Misschien helpt het voor hem en jou om aan hem uit te leggen waarom het zo belangrijk is om je tanden te poetsen. In de bibliotheek zijn hier ook leuke boekjes over te vinden bijv. ‘Knap hoor pap’ van Erik van OS.

Maak van het tandenpoetsen een leuk moment en neem er de tijd voor. Het kan helpen als je er een spelletje van maakt (gekke gezichten trekken tijdens het poetsen), je er een liedje bij zingt voor hem of je zelf gelijk met hem je tanden poetst. Op YouTube staan verschillende leuke liedjes over het tandenpoetsen bijv. Okki’s tandenpoetslied. Kijk hier samen met hem naar.

Mocht dit allemaal niet helpen, vraag dan aan de tandarts of mondhygiënist hulp. Er zijn tandartsen en mondhygiënisten die gespecialiseerd zijn in het helpen van kinderen.

januari 2017: Teveel speelgoed

"Tijdens de feestdagen (Sinterklaas en Kerst) heeft mijn dochter (3 jaar) veel speelgoed gehad. Ik merk aan haar dat ze onrustig is. Ze weet niet wat ze met het speelgoed aan moet. Wat kan ik doen?"

Wat een interessante vraag! Er zijn vast meerdere ouders die met deze vraag rondlopen. Rond de feestdagen is het voor kinderen vaak een onrustige tijd met een ander ritme, veel prikkels en verrassingen. Kinderen weten niet altijd hoe ze hiermee om moeten gaan en laten dan gedrag zien wat ze normaal niet laten zien.

Prikkels verminderen
Het kan op deze momenten helpen om niet al het speelgoed in één keer te geven om de prikkels te verminderen. Een idee is om het speelgoed in fases aan te bieden. Leg een deel van de net gekregen cadeaus apart en na een paar maanden kun je het speelgoed wisselen. Zo lijkt het voor haar allemaal weer nieuw en heeft ze op het moment zelf meer overzicht over haar speelgoed. Je kunt haar ook zelf een paar stukken speelgoed laten kiezen waar ze mee wil spelen, zodat je aansluit bij haar interesses van dit moment en de rest voorlopig even weg leggen (uit het zicht). Als je dochter speelgoed heeft gehad wat ze nog niet kent, kan het voor haar helpen om er samen naar te kijken en het te ontdekken door samen te spelen.

Vast ritme
Verder is het belangrijk om weer terug te gaan naar jullie vaste ritme, het helpt waarschijnlijk al als ze na de kerstvakantie weer naar de peuterspeelzaal of kinderopvang gaat. Probeer ook bedtijd en maaltijden weer op een vast tijdstip en op de vertrouwde manier plaats te laten vinden.  Even niet te veel bezoekjes en uitstapjes en lekker de tijd hebben om te spelen, geeft haar de kans om alles te verwerken en weer tot rust te komen.

november 2016: Teveel cadeaus van de Sint

Wij vieren Sint altijd met de hele familie. De kinderen (2 en 3 jaar) krijgen veel cadeautjes van ooms, tantes en opa en oma. Ze zijn na een paar cadeautjes tevreden en willen daar dan meespelen. Ze hebben eigenlijk geen aandacht meer voor nieuwe cadeautjes en soms pakken ze dan, bijna met tegenzin de laatste pakjes uit. Dit vind ik heel vervelend, het is niet leuk voor degene die de cadeautjes geeft, als er zo weinig aandacht is voor zijn cadeautje. Maar ook naar de kinderen vind ik het geen goed signaal. Wat kan ik hier aan doen?

Beste ouder,

Het is leuk om te lezen dat jouw familie erg betrokken is bij het vieren van het Sinterklaasfeest. Dit familiefeest staat in het teken van samenhorigheid, gezelligheid en de cadeautjes. Kinderen kijken uit naar pakjesavond. Ze vinden het spannend dat de Sint en zijn Pieten op bezoek komen. Maar kijken vooral uit naar wat voor cadeautjes zij krijgen.

Als de cadeautjes worden uitgedeeld, is dat voor kinderen best een spannende gebeurtenis. Na een tijdje is de spanning en de concentratie weg. Jonge kinderen willen het liefst (gelijk) spelen. Ze hebben nog weinig geduld om te wachten totdat iedereen zijn cadeautje gekregen of gegeven heeft. De kinderen moeten de gedragsregels nog leren en zijn zich niet bewust van hoe dat op een ander overkomt als zij hun cadeautjes met tegenzin uitpakken. Een ouder kan zich ongemakkelijk voelen en zou graag zien dat de (jonge) kinderen wenselijk gedrag vertonen. Peuters kunnen zich nog niet goed inleven in een ander. Ze vinden het nog lastig om hun aandacht te verdelen.

Het geven van (veel) cadeautjes is voor vele gezinnen een traditie geworden. Niets is leuker dat een (klein)kind, neefje of nichtje te zien genieten van het Sinterklaasfeest en de bijbehorende cadeautjes, maar elk gezin viert het (al jaren) op eigen wijze. Voor jouw familie hoort het geven van (veel) cadeautjes erbij. Of het kan zijn dat dit met de jaren erin is geslopen. Voor de meeste jonge kinderen is het (nog) niet heel belangrijk hoeveel cadeautjes zij krijgen. Zij spelen het liefst met wat hun op dat moment aanspreekt.

Het is belangrijk dat je dit met je familie bespreekt en jouw motivatie uitlegt. Het kan zijn dat er familieleden zijn die jouw mening delen, maar het nooit durfden te zeggen. Er zouden dan nieuwe afspraken gemaakt kunnen worden over het geven van (veel) cadeautjes. Als er familieleden zijn die graag (veel) cadeautjes willen blijven geven, kun je afspraken maken over hoe dat wordt vormgegeven. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door minder cadeautjes te kopen of een gezamenlijk cadeau (van een bepaald thema) te geven. Ouders kunnen denken aan de boerderij van Duplo en dat de familieleden de bijbehorende onderdelen erbij kopen. 

oktober 2016: Afscheid nemen

Mijn zoon van 4 jaar zit net in de kleuterklas en vindt het erg moeilijk om afscheid te nemen. Wanneer ik wegloop, pakt hij mijn been vast en wil niet loslaten. Hoe kan ik hiermee omgaan?

Beste ouder,

Bedankt voor de vraag! Bij veel kleuters die voor het eerst naar school gaan, is het afscheid nemen een moeilijk moment. Trek je dit niet persoonlijk aan. Ook al kan het voor jou als ouder ook een heel emotioneel moment zijn. Heb je het hier al met de juf over gehad? We snappen dat de juf een klas vol met kinderen heeft en dat ze niet altijd de mogelijkheid heeft om veel tijd te besteden aan 1 kind. Toch zouden jullie kunnen afspreken dat ze samen gaan zwaaien bij het raam als afscheidsmoment. Je zoon van 4 heeft nog geen duidelijk tijdsbesef en weet dus nog niet wanneer mama terugkomt. Om het vertrouwen van je kind op te bouwen, moet hij ervaren dat mama hem ook echt komt ophalen. Daarnaast is je kind 4 jaar en kan je al wel bespreken wat hem zou kunnen helpen met afscheid nemen en hier afspraken over maken. Een voorbeeld kan zijn dat hij je been niet vasthoudt, maar dat hij wel een stevige knuffel krijgt als je weggaat.

Vast ritueel
Wat ook kan werken is om een vast ochtendritueel en afscheidsritueel te hanteren. Zo is het voor je zoon duidelijk wanneer jullie afscheid nemen.Begin de ochtend rustig en gezellig door samen te ontbijten. Zo komt hij rustig op school aan en weet hij dat het nu tijd is voor school. Probeer zelf niet te laten merken dat je het moeilijk vindt. Dit maakt het voor je zoontje nog moeilijker. Als hij een spelletje of boek mag pakken bij binnenkomst, stimuleer dit dan. Blijf niet te lang hangen. Neem kort en duidelijk afscheid en loop niet stiekem weg. Dit is in het belang van het vertrouwen van je kind in jou. Vraag bij de juf na hoe het is gegaan, vaak zijn de kinderen al snel aan het spelen en dit stelt jou weer gerust.

Niet schuldig voelen
Het is natuurlijk niet leuk om je kind verdrietig te zien maar, hij leert op dit soort momenten om te gaan met moeilijke situaties. School is een veilige omgeving om dit te leren,  je hoeft je dus niet schuldig te voelen als je hem daar achterlaat. 

september 2016: Alleen buiten spelen: welke leeftijd?

Mijn zoon van 3,5 jaar wil graag buiten spelen. We hebben thuis een grote achtertuin en een grote speelruimte waar kinderen uit de buurt kunnen spelen. De meeste kinderen spelen op straat en zijn iets ouder dan mijn zoontje. Ik vind het nog eng om hem op zo’n jonge leeftijd zonder toezicht buiten te laten spelen. Hoe denken jullie hierover?

Beste ouder,

Uit je vraag begrijp ik dat je het nog eng vindt om je zoontje zonder toezicht buiten te laten spelen. Dit is begrijpelijk. In de voorgaande levensjaren van de peuters was het meer mogelijk om als ouder de speelruimte van je kind te bepalen. Ondertussen ontwikkelen peuters hun eigen willetje en vergroten zij hun leefwereld. Bij je zoontje is dit nu sterk aan het veranderen. Dit hoort bij de ontwikkeling.

Het is fijn dat je als ouder je kind stimuleert om buiten te spelen. Het is gezond en goed om actief te zijn in de buitenlucht. Spelen en bewegen is een universeel verschijnsel van kinderen. Tevens is het belangrijk voor de ontwikkeling op vele gebieden. Ze ontwikkelen de grove motoriek (rennen, klimmen, springen enz.) de fijne motoriek (bijv. stoepkrijten). Door met andere kinderen te spelen wordt de sociale ontwikkeling bevorderd. Hierdoor ontwikkelen kinderen ook hun zelfredzaamheid zoals zelf conflicten oplossen etc. Kinderen die buitenspelen, kunnen hierdoor lekker in hun vel zitten, beter eten en slapen. Ongeveer tussen de 3 en 4 jaar leren kinderen om meer samen te spelen met andere kinderen. Het is daarom begrijpelijk dat je zoon liever buiten in de buurt van andere kinderen wil spelen, dan in een veiligere ruimte waar geen of weinig kinderen spelen.

Veilig spelen
Voor ouders is het belangrijk om te weten dat je kind buiten veilig en eventueel onder toezicht kan spelen. Als ouder is het in eerste instantie niet gemakkelijk om je kind van 3,5 alleen buiten te laten spelen en in te schatten of het veilig is en of hij dit al aan kan.

  • Kijk naar de speelplaats of deze veilig is. Loopt er geen drukke straat langs. Is de sfeer gemoedelijk.Zijn de spelmaterialen veilig?
  • Kijk of je zoontje het aankan. Blijft hij op de speelplaats bij de andere kinderen. Steekt hij niet onverwachts de straat over (als die in de buurt van de speelplaats is)?
  • Kan hij het aan om met de andere kinderen te spelen? Laten de andere kinderen hem ook meespelen?

Het is aan te raden om vooral in het begin toezicht te houden wanneer je kind buiten speelt. Dit kun je doen door eerst zelf fysiek aanwezig te zijn. Zo kun je je zoon volgen tijdens het spelen. Wanneer je het idee hebt dat hij minder toezicht nodig heeft, kun je af en toe van een afstand kijken. Dit kun je doen door bijvoorbeeld met de buren een babbeltje te houden of tussendoor even naar huis te gaan.

  • Ook kun je afspraken maken, over dat hij bijv. naar huis moet komen als de andere kinderen weg gaan. Of dat hij niet met andere kinderen mee naar huis gaat enz.
  • Tevens kun je ook afspraken maken over de afstand van de speelruimte door bijvoorbeeld eerst alleen voor de voordeur te spelen. Als dat goed gaat kan hij wat verder weg naar de speelplaats.
  • Een ouder buurmeisje of een ander wat ouder kind uit de straat dat je zoontje goed kent, kun je ook vragen of ze een beetje op hem wil letten en hem wil helpen als dat nodig is. De verantwoording blijft natuurlijk bij jou liggen. Maar voor je zoontje kan het ook wel prettig zijn als hij weet dat hij bij haar terecht kan als dat nodig is.
  • Als er meer kinderen van zijn leeftijd zijn die op de speelplaats willen spelen, kun je ook met verschillende ouders afspreken om om beurten toezicht te houden. Zo kunnen jij en je zoontje er stap voor stap aan wennen om zelfstandig buitenspelen.
augustus 2016: Spelletjes en speelgoed voor op reis

“Weten jullie leuke spelletjes en andere ideeën voor onderweg naar onze vakantiebestemming? We reizen naar Zuid-Frankrijk met onze kinderen van 1 en 4 jaar.”

Probeer stress vlak voor vertrek te vermijden, zodat jullie ontspannen eropuit gaan. Als je zelf goed uitgerust bent, ben je vrolijker en heb je meer energie en geduld. Vertel je kind van te voren dat jullie heel ver met de auto gaan rijden. Je kunt je kind betrekken bij de voorbereidingen door bijvoorbeeld een tasje te laten inpakken met favoriet speelgoed.

Slapen onderweg
Maak het je kinderen zo makkelijk mogelijk om onderweg lekker te kunnen slapen. Neem knuffels, kussentjes en eventueel plaids mee. Neem je baby’s favoriete knuffel en speen mee. En ook speelgoed zoals een rammelaar, blokken en kartonnen boekjes. Als je de spullen met korte koordjes vastmaakt aan de autostoel, kan het niet kwijtraken. Je hoeft je dan niet uit te rekken om het te pakken. Wissel het speelgoed ook af. Als je baby na een tijdje een ander stuk speelgoed krijgt, kan hij weer een tijd daarmee zoet zijn.

Verrassingstas
Veel ouders hebben een ‘verrassingstas’ mee. Hieruit komt om de zoveel tijd iets leuks tevoorschijn; een klein cadeautje (boekje, knuffeltje, stickers) of iets lekkers.

Je 4-jarige kun je een kleurboek, kleurpotloden, prentenboeken enzovoorts geven. Er zijn ook speciale ‘schoottafeltjes’ waarop je kind kan spelen. Raamstickers plakken vinden kinderen vaak ook leuk. Of laat ze op het raam tekenen met raamkrijt of whiteboard markers. Neem ook cd’s met liedjes en verhaaltjes mee. Zing samen liedjes en praat over de verhalen. Praat samen over wat je onderweg allemaal ziet. Een bijzondere auto, een hond of kindjes in andere auto’s.

Het kan handig zijn om een autostoelorganizer te gebruiken die je aan de voorstoel hangt zodat je speelgoed en spullen voor je kind binnen handbereik kunt opbergen.

Eten en drinken
Zorg dat je genoeg water, koekjes, fruit en andere (hartige) snacks bij je hebt. Vermijd eten en snoepgoed met veel suiker of zout. Het is belangrijk om genoeg tussenstops te maken om even  iets te eten, de benen te strekken, een toiletbezoek te doen en even te spelen. Zo kunnen je kinderen hun energie kwijt.

Veel reisplezier en een fijne vakantie toegewenst!

juli 2016: Samen op vakantie: zo houd je het leuk

We gaan met vrienden op vakantie. Hoe zorgen we ervoor dat onze verschillende opvoedstijlen niet gaan botsen voor al onze kinderen? Laten we elkaar hierin los of maken we toch afspraken van tevoren?

Heel goed om hier voor de vakantie al over na te denken en niet pas op het moment dat het spanning brengt. Het verschilt nogal of jullie met elkaar in één huis zitten, in verschillende huizen of in een tent/(sta)caravan/hotel voor het eigen gezin. In de laatste gevallen kun je je als gezin af en toe terugtrekken. En kun je de gevolgen van verschillende opvoedstijlen wat makkelijker ontwijken.

Om de tafel
In alle gevallen is het belangrijk dat je van elkaar accepteert dat jullie kiezen voor deze (verschillende) opvoedstijlen. Jullie willen het beste voor jullie kinderen. Samen op vakantie gaan, is geven en nemen. Ga daarom van tevoren met elkaar om de tafel zitten. Kijk eerst naar waar jullie wel op één lijn zitten. Bekijk dan wat voor jullie elk heel belangrijk is in de opvoeding. Is dit bijvoorbeeld de bedtijd, omdat jullie kinderen anders de volgende dag te moe zijn en huilerig worden? Spreek dan bijvoorbeeld af dat jullie vrienden hun kinderen vanaf dat moment rustig houden. Misschien kunnen ze zelfs even op hun kamer een boekje voorlezen, totdat jullie kinderen slapen.

Geven en nemen
Omgekeerd zullen jullie soms wat aanpassingen moeten doen voor regels die voor hén belangrijk zijn. Probeer verder niet al te star te zijn. Het is vakantie. Dan mag alles wel een beetje anders gaan. Als je bij thuiskomst je eigen regels weer duidelijk hanteert, kunnen kinderen daar vaak goed mee omgaan. Mocht er toch spanning of ergernis ontstaan, laat dit dan niet oplopen. Neem even een time-out. Ga dan een dagje of een paar uur alleen met je gezin op stap. Dat zorgt voor wat ruimte en ontspanning. En hopelijk ook weer zin om samen op te trekken!

Veel vakantieplezier!

juni 2016: Pestgedrag of peuter-eigen?

“Een jongetje op de crèchegroep van onze zoon (3) is erg dominant. Hij bepaalt hoe er wordt gespeeld. Hij eigent zich speelgoed toe. Dat kan toch niet? Alle andere jongetjes zijn bang voor hem. De leidsters doen er – in mijn ogen – te weinig mee. Mag ik het hogerop zoeken, dus naar de directeur stappen en om oudergesprekken vragen?”

Beste ouder,

Uit je vraag begrijp ik dat je je zorgen maakt om het dominante gedrag van het jongetje dat bij de crèchegroep van je zoontje zit. Je geeft aan dat alle andere jongetjes bang voor hem zijn.

Tijdens de peuterleeftijd denken de peuters dat de wereld om hen draait. Ze hebben nog geen begrip voor de gevoelens van anderen. Van nature zijn ze nog egocentrisch ingesteld, waardoor ze meer met zichzelf bezig zijn. Ook kunnen peuters zich niet inleven in anderen. Ze gaan ervan uit dat de omgeving zich aanpast aan hen. Het inlevingsvermogen van de peuters begint pas te ontwikkelen tussen de 3 en 4 jaar.

Het tekort aan inlevingsvermogen is ook in de omgang met andere peuters terug te zien. Peuters vinden het leuk om met elkaar om te gaan, waardoor ze naast elkaar spelen. Er is nog geen sprake van mét elkaar spelen. Bij het spelen zullen ze elkaar imiteren. Hierdoor kan het delen lastig worden. De peuter merkt dat de andere peuter ook een eigen wil heeft. Als de ene peuter een andere peuter met iets ziet spelen, wil hij ook daarmee spelen. Daarom pakt hij speelgoed af. Het verdriet van een ander kan hem daardoor op dat moment niets doen.

Voor ouders kunnen deze gedragingen erger lijken dan het werkelijk is. Als je je als ouder toch zorgen maakt over je kind, probeer het er dan met de leidsters over te hebben. Als je merkt dat dit gesprek geen effect heeft, kun je het hogerop zoeken.

In je vraag geef je vooral de emoties van andere kinderen aan. Heeft je zoontje moeite in de omgang met andermans dominante gedrag ook in andere situaties? Help hem hierbij. Bijvoorbeeld hoe hij op een goede manier duidelijk kan maken, dat hij het niet leuk vindt wanneer een ander kind zijn speelgoed afpakt. Vergeet vooral niet om complimentjes te geven wanneer hij het goed doet.

Pagina's