17 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Hoe goed kennen jullie je baby?

Hallo

Ik voel me de laatste weken steeds onzekerder worden als moeder!!
Iedereen zegt altijd dat de ouders hun kind het beste kennen! Dat je snel de huiltjes herkent ed.

Nou, ik heb dit dus niet!!!!!
En dit vind ik echt heel erg, maar ik vind het ontzettend moeilijk!

Ons kindje is 4 maanden oud en ik herken zijn huiltjes niet en vind het erg moeilijk om te zien wat hij wil.
Ik observeer m'n kindje echt wel goed en heb ook Dunstan babylanguage gebruikt, maar dat laatste had alleen maar een averechts effect bij mij (dacht ik bijv. 'neh' te horen wat honger moet zijn, gaf ik hem te eten, werd hij nog onrustiger en spuugde...).

Ik leef nu echt op de klok; huilt hij als er weer 3 of 4 uur tussen de voeding zit, dan zal hij wel honger hebben bijv.
En ik kan meestal wel zien als hij moe wordt door te gapen en in oogjes te wrijven, maar zie de vermoeidsheidssignalen ook niet altijd.

Onze oppasmoeder is vorige week 2 dagen 'meegelopen' om te kijken hoe ik dingen doe en dan vraagt ze ontzettend veel dingen over hem (want immers; een moeder kent haar kind het beste).
Heel vaak kon ik geen antwoord geven op de vraag waarom hij nu huilde of onrustig was en ik zag echt aan haar dat ze dat ontzettend raar vond.
Ook las ik in 'de wij' dat een goede hechting ook ermee te maken heeft, dat er goed op de signalen van je kind gereageerd wordt. Hier ben ik dus erg bang voor, dat er problemen ontstaan doordat ik soms niet weet wat ik moet doen!

Zijn er meer moeders die met dit probleem zitten?
Ik hoor anderen hier nooit over, iedereen zegt altijd de huiltjes ed van zijn kind snel te herkennen.
Ik zou zo graag ervaringen horen (lezen) van anderen die dit ook hebben!

(En begrijp me niet verkeerd, ik doe echt m'n best en hou ontzettend veel van mijn zoontje en geef hem alle liefde en aandacht, alleen herken ik dus niet al zijn signalen...)

 

Bedankt weer voor de reacties en jullie steun!

en nina; bedankt voor je info!

Hoi Suus,

Hier nu een kind en een man aan het slapen dus even tijd.

Een beetje achtergrond over hechting:

-tot de jaren '50 had niemand daar ooit van gehoord. Het begrip is úitgevonden' door John Bowlby. http://nl.wikipedia.org/wiki/John_Bowlby Hij stelde dat kinderen en baby's niet alleen voedsel en warmte nodig hebben maar ook de nabijheid (liefde, aandacht) van de opvoeders. Dit is meestal de moeder maar iemand die haar rol van jongs af aan opneemt of mensen die de zorg delen met een beperkt aantal opvoeders is ook prima. Het is daarbij van belang dat er responsief gereageerd wordt op de signalen van het kind: eten als het honger heeft, knuffels als het troost nodig heeft en naar een plek om te slapen als het slaap heeft. Deze theorie is de basis geweest voor heel veel verbeteringen in bijvoorbeeld ziekenhuizen (niet meer gescheiden van de ouders) en pleegzorg (streven naar zoveel mogelijk vastigheid).

-Wat belangrijk is om je te realiseren is dat het meeste onderzoek dat gedaan is naar een gestoorde hechting is verricht bij kinderen die overduidelijk verwaarloosd of mishandeld worden/werden door hun ouders, kinderen in derde wereld landen en weeskinderen die in weeshuizen met Roemeense toestanden opgroeien. Deze kinderen ontwikkelen veel vaker dan andere kinderen ernstige gedragsproblemen. Ook als je bij kinderen met ernstige gedragsproblemen terug gaat kijken vind je vaker verwaarlozing en mishandeling dan gemiddeld voorkomt. Het is echter niet zo dat elk kind met gedragsproblemen een onjuiste zorg/opvoeding heeft gehad. Er zijn ook kinderen die door aangeboren afwijkingen veel kwetsbaarder zijn voor het ontwikkelen van problematisch gedrag (ADHD, autisme etc). Daar kun je als ouder echt niets aan doen dat je kind het heeft.

- Ander onderzoek wordt gedaan bij proefdieren. Ratten en muizen die op heel jonge leeftijd van hun moeder worden gescheiden én geen vervangende moeder krijgen maar alleen met leeftijdsgenootjes opgroeien en worden gevoed door mensen vertonen later agressie en depressiviteit. Om deze situatie bij jou thuis te hebben zou je een kind in een koude schuur moeten leggen en het eten laten geven door een draak en zelf alleen nog eens door het raampje naar binnen kijken. Het is wel belangrijk onderzoek maar het zegt weinig over hoe je een kind op moet voeden.

- Eigenlijk is er heel weinig onderzoek naar wat nou een 'goede opvoeding' is. Algemeen wordt aangenomen dan als je je kind genoeg, eten, liefde en aandacht geeft dat je een goede opvoeding geeft. Per kind en ouder zijn er wel verschillen tussen wat het beste werkt en dat moet je dus toch zelf uitzoeken. Responsief op je kind reageren betekend dat je meestal! (maar hoeft dus niet altijd!) de signalen van je kind goed interpreteert en erop reageert. De ene keer met eten geven (honger), aandacht en spelen (verveling), laten slapen (bij vermoeidheid, hierbij hebben sommige kinderen een kort inslaaphuiltje dat is geen probleem), en troosten bij pijn en ongemak. Als je het niet weet is het aan te raden om te troosten en te knuffelen. Dan doe je het niet gauw fout. De enige valkuil hierbij is dat sommige kinderen bijvoorbeeld heel moe zijn en dan geen aandacht nodig hebben maar slaap en dat er kinderen zijn die makkelijk overprikkeld raken en waarbij het dan beter is om juist wat rustiger aan te doen en minder prikkels te geven. Maar als dat het geval is dan merk je dat meestal zelf wel of er ontstaat een negatieve spiraal waarbij door de vele prikkels het kind steeds onrustiger en huileriger wordt. Maar in principe als je het niet weet: troosten. Ook als je niet weet wat er precies aan mankeert (pijn, verveling, jeuk etc). Jouw aanwezigheid vertelt je kind al dat je om hem geeft en dat hij op je kan rekenen. Zelfs als je niet precies weet wat er aan de hand is. 

Ik weet niet of je zoontje heel veel huilt? Maar kinderen verschillen allemaal in hoeveel ze huilen en dingen die hierbij van belang zijn:

- het temperament van het kind (pittige kinderen huilen sneller en harder)

- gevoelige kinderen die snel last hebben van geluid, prikkels, warmte, koude etc (dit is een aangeboren eigenschap)

- Kinderen die niet helemaal gezond zijn (pijn, darmkrampen, misselijk, etc)

- Hoe je er als ouder mee omgaat. Dat jij de moeite neemt om deze post te plaatsen vertelt zij dat je er bewust mee bezig bent en het goed wilt doen voor je zoontje. Op deze leeftijd is het dan onwaarschijnlijk dat er hechtingsproblemen ontstaan. Op latere leeftijd (vanaf 102 jaar) als het echte opvoeden begint wordt het iets lastiger vooral als je zelf een niet optimale opvoeding hebt gehad. Het klinkt gek maar veel ouders die als kind bijvoorbeeld emotioneel verwaarloosd zijn of veel te strict of veel te los zijn opgevoed hebben zelf het idee dat ze een prima jeugd hebben gehad en gaan dan automatisch doen wat hun ouders ook deden en dat kan dus wel eens niet het goede zijn. Hier kun je als je wilt zelf informatie over verzamelen. Er zijn opvoedboeken genoeg. Zoek wat het best bij jou aansluit. Neem niet alles voor zoete koek aan. Veel opvoedingsgoeroes hebben nogal de neiging om je hel en verdoemmenis te beloven als je het niet zo doet als in hun boek wordt voorgeschreven maar er zijn niet voor niets zoveel verschillende opvoedingsstijlen. Alle kinderen zijn anders.

Leuke boeken met verschillende stijlen: de boeken van Annette Kast. Zij is redelijk streng maar wel met respect voor het kind en zijn behoeften. Ook legt ze heel goed uit waarom kinderen bepaald gedrag vertonen en dat het normaal gedrag is. How to Talk to Kids: bewust naar je kinderen luisteren en praten op een manier die je kind in zijn waarde laat. The no-cry-discipline van E. Pantley (alleen in het Engels verschenen): Heel veel praktische tips om in bepaalde veel voorkomende lastige situaties met kleine kinderen het op een soepele manier op te lossen.  

Ikzelf combineer dingen uit verschillende opvoedingsstijlen totdat ik een mix heb die werkt voor mijn dochter en mij. Ik ben er wat bewustewr in omdat ik van nature wat ongeduldig ben en dus makkelijk in een negatieve benadering schiet. Mijn man vind het onzin om boekjes te lezen over opvoeden en doet het op zijn eigen manier. Ik kan het niet altijd volgen wat hij doet maar onze dochter lijkt zich er prima bij te voelen zoals het gaat. Over veel dingen overleggen we wel hoe we ermee omgaan zodat we wel in de grote dingen éen lijn trekken. 

Op deze leeftijd herkende mijn dochter mij ook niet als moeder als ik thuiskwam uit mijn werk. Ze herkende vanaf 3 maanden wel het verschil tussen ken-ik-wel (neutraal) en ken-ik-niet (boos kijken, huilen) maar daar was ze volgens het CB vroeg mee. Wat Gretha beschrijft herken ik ook. Mijn dochter heeft helemaal geen zin om aan het einde van de dag nog te wisselen van oppas naar mama. Ik ben dit jaar later thuis dan vorig jaar (scheelt een uur) en ik merk het verschil duidelijk. 

Veel sterkte met de onzekerheid en plezier met je zoontje gewenst.

 

mijn dochter gaat vanaf half jr oud ofzo 2 dagen in de week naar mn schoonmoeder, incl eerst beide keren de nacht ervoor en sins kort ivm psz 1 nacht. ze is nu 2,5. we merken dat ze vooral bij degene wil blijven bij wie ze overdag is geweest. dus ze wil graag bij oma blijven als ze daar was etc. niet altijd leuk voor mij, maar andersom soms net zo. ook maar net wat haar bui is :p ik ben juist blij dat ze dol is op oma ;) maar ik snap dat je onzeker bent en dan zie je dingen wel eens negatiever dan ze zijn :(

 

maar met 4 mnd beseffen ze dat echt nog niet. kwam hier pas na een jr ofzo ? geen idee. maar zo vroeg maakte t haar echt niet uit bij wie ze was

Lilypie First Birthday tickers

Hoi Suus, ik zal een keer wat meer opschrijven over hechting ed. Maar ik heb nu even geen tijd. Ik kom erop terug.

Werk de ene week 2 dagen, de andere week 3 dagen.

Het leek me nou juist zo fijn om thuis te komen en te zien dat m'n zoontje ook zo blij is om mij weer te zien...  :(

Ik had geen werk en dus geen oppas nodig. Dus hier kan ik niet over meepraten. Ik vraag me wel af hoeveel dagen je dan aan het werk bent. 

Kinderen (en ook baby's) voelen wel veel dingen aan. Het feit dat jij je onzeker voelt, kan wel doorwerken op je zoontje. Maar dat betekent nog niet meteen dat er geen goede hechting is. 

Lilypie Third Birthday tickers

Nog even het vervolg...

Ben nog maar even terug gekomen met (overigens m'n beste) vriendin op ons gesprek, dat m'n onzekerheid wel erg toegenomen was en het toch wel vervelend was.
Natuurlijk was alles goed bedoeld, omdat ze weet hoe erg ik het vind als m'n kind krijst en ik niet weet waarom.
Zij is wel van mening als je je kindje beter kent, dat hij dan minder krijst. En misschien is dat ook wel zo, want dan zou ik het soms waarschijnlijk toch wel kunnen voorkomen??
En daarbij heeft zij ook 2 ontzettend makkelijke en lieve kindjes, dus tja...

Maar (jullie zullen nu wel gaan denken, heb je haar weer), nu komt het volgende...
Zie m'n 1e vraag wat betreft de hechting....
Ik ben sinds kort weer begonnen met werken. Heb een oppasmoeder aan huis, wat voor iedereen ontzettend fijn is. Mijn zoontje vind het prima als ik 's ochtends weg ga en ik hem aan m'n oppasmoeder 'geef'. Als ik weer thuis kom, ben ik ontzettend blij om hem weer te zien, maar voor m'n zoontje lijkt dit niet zo te zijn...?? Hij kijkt me soms niet aan, begint niet meteen te lachen, reageert niet alsof hij blij is dat ik weer thuis ben, er lijkt dan ook niet echt sprake van herkenning te zijn, vind het prima om bij m'n oppasmoeder dan nog op schoot te blijven zitten.
Dus hechting??? Veiligheid / vertrouwdheid van de meest bekende persoon??
M'n zoontje is 4 maanden. Is dit herkenbaar voor anderen? Of reageerden jullie kindjes wel sterk op je als je weer thuis kwam??

Hoop graag jullie reacties weer te lezen!!!

 

With friends like this.....who needs enemies?!

Kindjes met een flink temperament huilen nu eenmaal meer en stukken harder. Als je echt onzeker blijft vraag dan opvoedondersteuning op het CB om te kijken of je het als moeder goed doet. Je klinkt mij als een prima moeder in de oren, eerlijk gezegd maar ik snap dat je dat niet geruststelt omdat ik jou niet in de dagelijkse situatie meemaak. En als je twijfelt of hij helemaal gezond is vraag dan of je huisarts hem nog eens nakijkt.

Sterkte meid in de zoektocht naar het vertrouwen in jezelf!

PS: je vriendin kan in andere dingen best een prima vriendin zijn maar in dit onderwerp heb je kennelijk weinig aan haar.

 

BELACHELIJK! Is het een goede vriendin van je? Ik vind namelijk dat ze heel vervelend op jou heeft gereageerd. Een goede vriendin neemt je onzekerheid weg, die doet er niet nog even een schepje bovenop! Ze zal het misschien wel goed hebben bedoeld, maar ze vergeet even dat elk kind anders is. 

Wij hadden ook een driftkikkertje. ;) Zijn huilen kende in het begin maar één volume. Het was van 0 tot 100 in 2 seconden. Hij kon goed krijsen in ieder geval. Op alles anticiperen is volgens mij onmogelijk. Ik zeg: "Doe wat jij denkt dat het beste is." Het moederschap gaat ook met vallen en opstaan. Niemand is perfect. En geloof me... die vriendin van je heeft vast ook wel eens met haar handen in het haar gestaan met een baby, omdat ze het ook even niet precies wist wat hij/zij wou. Als de kinderen echter wat ouder zijn wil je dat nog wel eens vergeten.

Lilypie Third Birthday tickers

oh, daar ben ik nog een keer...

Moet ook even m'n ei kwijt en lees graag nog jullie reacties.

Afgelopen weekend uitgebreid m'n onzekerheid besproken met een vriendin (zij is moeder van 2 kinderen; 4 en 6).
Zij vertelde dat zij dus wel heel snel wist wat er aan de hand was e.d.
Ook gaf ze aan dat dit toch wel een probleem was omdat m'n kindje al 4 maanden is en ik het nog steeds niet weet.
M'n kindje kan soms ook echt krijsen, dat ik niet weet wat er aan de hand is en volgens mijn vriendin krijst hij, omdat ik dus niet goed inspeel op zijn behoeftes... en dat ik het gewoon niet weet wat er dan is.
Volgens haar hoeven kinderen niet te krijsen als je je kind goed kent, want dan kun je er beter op inspelen en kun je het krijsen voorkomen.

Hier zit natuurlijk echt wel iets in wat ze zegt en hij kan soms ook echt ontzettend krijsen (bijv als ik hem in bed leg ondanks vast ritueel).

Hoe zien anderen dit????

Beste Suus,

Hoe cliché ook, maar ik denk dat - net als met een zwangerschap - ook voor baby's geldt; zoveel baby's zoveel verschillen. En het werken 'bij de klok' is ook een goede manier om je kindje te leren kennen. Wij hebben echt moeten accepteren dat het één grote ontdekkingstocht is. Hoe vaak wij niet boven haar ledikant/box hebben gestaan met de vraag 'wát wil je dan??'....

Het belangrijkste is dat je er bent en het probeert! Dat voelt je kindje! Straks kan hij steeds beter aangeven wat hij nodig heeft en ben je dit allemaal - bijna - vergeten!

Gr. Y.

Kan me alleen maar aansluiten bij de andere mama's.
Ik herken het huiltje soms, maar ook lang niet altijd. Ik zit vaak genoeg met mijn handen in het haar en dat maakt me ook best onzeker. Inderdaad vooral als je dan van andere mama's hoort dat ze alles meteen horen en zien, erg frustrerend.

Ik wil wel nog even toevoegen dat de Dunstan Babylanguage (heb toevallig ook een deel daarvan gezien) voornamelijk op de eerste 3 maanden slaat. Vanaf het moment dat je kindje leert om andere geluidjes te maken buiten het huilen, verandert het huilen ook :-)

Veel succes met de kleine, ik ben ervan overtuigd dat hij jou echt wel supermama vind hoor ;-)

Fijn om jullie reacties te lezen!!

Het is inderdaad denk ik ook wel een beetje een taboe. Als ik vraag aan vriendinnen hoe dat bij hen ging, is het altijd dat ze dat snel herkenden.

Ben in ieder geval blij met jullie reacties, bedankt!

Ik herken me best wel veel in je verhaal. Ik las ook overal dat je als moeder de huiltjes moest kunnen herkennen. Ik heb er ook superveel op gelet, maar kon er geen verschil in horen. Ik vroeg me op een gegeven moment ook af of ik een ontaarde moeder was, maar ik kon me ook niet bedenken hoe het anders moest. Ik gaf hem alle liefde en aandacht. Misschien zelfs wel te veel. ;) Ik gokte ook maar wat waarom hij huilde. Soms was het goed, maar soms ook niet. Ik leefde niet zozeer op de klok, maar wel op zijn routine:

Slapen - daarna huilen, betekent uit bed en nu honger,

Flesje melk - daarna huilen is òf hij wil meer òf een boertje ofzo zit hem dwars,  

Etc.

Dus wat is logisch? Als hij net heeft geslapen en hij huilt, dan is het niet logisch dat hij weer naar bed wil. Zo reageerde ik en zo werkte het voor ons. We hebben geen last van binding. Dus ik zou me er echt niet druk om maken. Je bent echt niet de enige. Anderen praten er niet over, want het is toch wel een beetje een taboe. Net zoals dat anderen het vreemd vinden als je zegt dat je die roze wolk niet hebt gezien. Dat betekent echt nog niet dat je niet genoeg van je kind houdt of dat je een postnatale depressie hebt.

.

Gewoon doorgaan zoals je nu ook doet. Daar is niks mis mee. 

Lilypie Third Birthday tickers

Hoi Suus,

Volgens mij doe je het prima hoor. Je herkent moeheid (niet alle kinderen tonen alle signalen) en je hebt ook al een goed idee wanneer hij honger heeft want sinds je de Dunstan hebt laten varen spuugt hij een stuk minder ; ). Bij kinderen van deze leeftijd is het meestal toch honger, moe, inslaaphuiltje, verveling of pijn. Praten kan hij nog niet dus je moet er maar naar raden. Vaak doe je dat goed en regelmatig heb je ook geen flauw idee. Dat is geen probleem voor de hechting. Het gaat erom dat hij erop leert vertrouwen dat je goed voor hem zorgt: aandacht, veel liefde, eten en een veilige plek om te slapen geeft. Voor een goede hechting hoef je geen supermama te zijn. Zijn eigen mama die van hem houdt, lief voor hem is, het meestal goed doet en soms een keer miskleunt is het allerbeste voor een goede hechting en is voor hem wel supermama.

Succes ermee, het wordt echt makkelijker als hij wat ouder is. Ik merkte zelf dat juist toen ik losliet 'ik moet alles weten en kunnen verklaren' ik veel meer het gevoel had dat ik haar kende dan toen ik vreselijk mijn best deed om de huiltjes te herkennen. Ik heb bijvoorbeeld ook naar de Dunstan methode gekeken maar uiteindelijk ok nooit goed kunnen toepassen.

 

het duurde bij mij ook even hoor voor ik alles herkende. en de ene dag gaat t beter dan de andere dag

hoe meer je je er druk om maakt en hoe meer jeje best doet, hoe onzekerder je wordt juist.. dus laat het los en probeer als eerste te genieten van je kleine! en met de klok de huiltjes in de gaten houden wat betreft eten deed ik ook hoor. ze hebben snel een eigen ritme en zo leer je het vanzelf herkennen (dan ga je het omdraaien. hey hongerhuiltje, oh ja we zijn alweer 4u verder, dat klopt ;) )

en zo met meer dingen. komt vanzelf goed ;)

Lilypie First Birthday tickers