Algemeen

Moeders in isolement

Moeders hebben vaak het gevoel dat ze door het opvoeden van kinderen in een isolement zijn gekomen.

Dat blijkt uit onderzoek van Galaxy Research onder 1000 vrouwen. 89 procent van de moeders geeft toe dat het opvoeden van kinderen een isolerende werking heeft. 24 procent voelt zich 'op de meeste dagen' afgesloten van het leven buiten haar kinderen, 12 procent voelt zich altijd geïsoleerd en 13 procent zegt dit gevoel juist níet te herkennen.
Meer dan de helft van de vrouwen voelt zich schuldig over de manier waarop zij haar werkleven met haar kinderen combineert. 47 procent van de ondervraagde vrouwen zegt minder dan twee uur vrije tijd per week te hebben. De deelneemsters tussen de 30 en 34 jaar oud geven aan per dag slechts 33 minuten tijd voor zichzelf te hebben, de vrouwen van 40 jaar en ouder hebben circa 45 minuten per dag helemaal niets aan hun hoofd. Opvoeddeskundige Pinky McKay in de Syndney Morning Herald: "Vaak zijn moeders bang om om hulp te vragen, omdat het idee overheerst dat andere moeders het ook allemaal aankunnen. Hierdoor voelen vrouwen zich geïsoleerd, omdat ze bang zijn veroordeeld te worden of omdat ze denken dat ze op een bepaalde manier falen." De moeders zeggen dat ze geholpen zouden zijn door een hulp in de huishouding, flexibele werktijden of door dichter in de buurt van familie te wonen.  

(Bron: Telegraaf.nl)

Reacties ( 6 )
afbeelding van RR
18 maart 2012

Ja WKB ik denk dat je het goed verwoord. Ik werk voor mezelf en mijn man heeft ook een eigen bedrijf. Met een kleine van twee en eentje op komst (nog 7 wkn) valt het soms niet mee. Maar het is mijn/onze eigen keuze. Overdag werk ik vanuit huis en in de avond op locatie. Overdag 'werk' ik dus als fulltime moeder en als de kleine slaapt hou ik de boel zakelijk up and running. Ik vind mijn leven enorm verrijkt sinds onze kleine er is en kijk geweldig uit naar nummer twee :-)) Ik bedoel het ook niet als klagen dat fulltime moederen soms zwaar is en je best veel dingen moet laten maar ik zou het ook niet anders willen. Het is gewoon zoals het is en af en toe zijn er van die dagen dat je even baalt van het onbegrip uit je omgeving of de mensen die je hebben afgeschreven omdat je nu moeder bent. Ik vond dat maar een vreemde ervaring dat gevoel van tweederangs ofzo, ik weet het niet. Alsof je er niet meer toe doet inderdaad, heel typisch. Alsof ik geen vrijheidsvogel meer ben met een kind. Ik doe nog steeds heel veel maar dan vaak mét kind en nee, even op de motor stappen zit er niet in maar ja, dan had ik maar geen kindje moeten krijgen. Dus nogmaals dat 'we' ons geïsoleerd voelen en soms zelfs eenzaam betekent niet altijd dat we klagen denk ik. Het is meer iets wat er bij hoort wat gewoon niet altijd leuk is. Maar als je dan een spontaan zoentje van je kleine krijgt is de dag weer goed toch?! We hoeven niet te klagen want het is heel rijk om veel van je kind mee te krijgen tijdens zijn ontwikkeling maar we mogen het beestje best bij zijn naam noemen. Dit artikel heeft ook in een krant gestaan en daar werd voornamelijk op gereageerd in de trant van dat moeders niet zo moesten zeuren en zelfs dat we dan onze benen bij elkaar hadden moeten houden.... Heel respectloos, maar goed, dat zijn dan wellicht mensen zonder kinderen ;-) Want ja, ook ik oordeelde veel meer en harder over anderen mét kinderen toen ik zelf nog geen moeder was. Want oei oei oei wat is dat een verschil... Ik oordeel dus maar niet zo hard meer, hahaha.
afbeelding van Spintsje
16 maart 2012

Inderdaad erg herkenbaar WKB.

Lilypie Third Birthday tickers

 

Lilypie Maternity tickers

afbeelding van WKB
16 maart 2012

Tegenwoordig kom je inderdaad moeilijk aan werk, als werkzoekende. Maar ook al heb je wel werk, dan nog kun je je eenzaam of geisoleerd voelen. Bij de meeste vrouwen (tenmisnte, degene die ik ken) draait het leven om hun kinderen... Daar wordt in gesprekken veel over gepraat onderling. Ikzelf ben vrij jong moeder geworden (24 jaar) en dat stuit wel eens op onbegrip van vriendinnen die bijvoorbeeld nog uitgaan, vrij leven hebben zonder kinderen... Door bepaalde vriendinnen 'doe ik er niet meer toe', omdat onze levens mijlenver van elkaar af liggen. Die begrijpen ook niet wat voor impact het krijgen van een kind inhoudt. Die vriendinnen hebben mij nooit meer opgezocht nadat mijn dochter geboren is. Mijn vriendinnen met kinderen hebben hier ook ervaring mee... Gelukkig heb ik ook genoeg vriendinnen die niet zo zijn en er wel begrip voor hebben als ik bijv. niet op hun verjaardag kan komen, omdat mijn dochter wer eens ziek is en mijn man weer eens van huis is, omdat hij werken moet...(dat zijn mijn echte vriendinnen). Mannen zijn er naar mijn mening beter in om werk en prive en kinderen te scheiden. Immers heerst er toch het idee bij de meeste mannen nog dat de vrouw zorgt voor de kids (hoe geemancipeerd wij in Nederland ook zijn)??? Mijn man werkt internationaal en is doordeweeks nooit thuis. En ja, dan merk ik ook dat ik mij wel geisoleerd voel en dat het mij benauwd als alles op mijn neerkomt en het leven op MIJ moet draaien en ik niet even tot adem kan komen na de zoveelste gebroken nacht (Bijv.)... Gelukkig heb ik ook nog mijn leven naast mijn gezin. Dat betekent niet dat dat gevoel mij soms ook bevliegt. Het is namelijk veel plannen, organiseren een gezinnetje. Er zijn gelukkig genoeg dingen die ik voor mezelf zijn: (avondje theater/ etentje/ bioscoop die ik dan ruim van tevoren plan, vanwege de oppas, want een last minute deal, dat kan niet meer na de kosmt van een kind...)... Dat neemt niet weg dat moeder zijn iets heel moois is, maar het onbevangen leven die ik had voor ik mijn kind kreeg (reizen, onregelmatig leven, vrijheid om te gaan en staan waar ik wil) , ligt mijlenver weg bij het leven die ik nu leidt... En dat betekent ook niet dat ik mijn leven nu veel minder vind als toen. Want ondanks de offers die je soms als moeder moet brengen, ik zou mijn kind voor geen goud meer willen missen, want je krijgt er ook een hoop voor terug.... Heel cliche misschien, maar denk wel heel herkenbaar...
filtered_html
afbeelding van Spintsje
15 maart 2012

@sigr-17117: Ja en nee. Je kunt er tegenwoordig wel voor kiezen om te werken naast het gezin. Je hoeft (normaal gesproken) niet meer per se thuis te blijven van je man. Maar... je kunt (tegenwoordig) niet kiezen dat je werk krijgt. Ik ben werkloos geworden tijdens mijn zwangerschap en het lukte me daarna niet meer om aan het werk te komen. Ik heb zelfs gesolliciteerd op schoonmaakwerk, maar ben zelfs daar niet uitgenodigd om op gesprek te komen. Met mijn HBO-opleiding hebben ze denk ik gedacht dat ik te duur hiervoor was en dat ik dan ook zo weer vertrokken zou zijn als ik een beter aanbod zou krijgen. En andere vacatures waar ik wel in zou 'passen' waren allemaal fulltime en ook bij navraag wilden ze echt geen parttimer en hoefde ik dus ook niet te solliciteren van hun. Vijf dagen in de week werken was mij weer te veel naast het gezinsleven. Dus in welke mate is het dan nog een keuze?
Het heeft zijn voor- en nadelen om een thuisblijfmoeder te zijn.

Lilypie Third Birthday tickers

 

Lilypie Maternity tickers

afbeelding van ja ja
15 maart 2012

Ik herken mij hier totaal niet in, heb een waanzinnig leuk gezin en "eigen" leven. geen gevoel van isolement.
Is het niet zo dat vrouwen, al dan niet in samenspraak met hun partner, hier tegenwoordig voor kiezen?
afbeelding van Spintsje
14 maart 2012

Ik behoor tot die 89%. :(
Aan de ene kant vind ik het fijn om ons zoontje zelf op te voeden. Ik geniet daar ook van. Maar als je geen werk hebt dan voelt je wereldje wel heel klein. Ik ga niet voor niets eigenlijk elke dag even een blokje om met de kleine. Dat praatje op straat is voor mij best wel belangrijk. Ik voel me nog niet eenzaam, maar het heeft inderdaad een isolerende werking.

Lilypie Third Birthday tickers

 

Lilypie Maternity tickers